جنگلهای بارانی ساحلی نیو ساوت ولز
جنگلهای بارانی ساحلی نیو ساوت ولز، مجموعهای از اکوسیستمهای خرد و در معرض خطر انقراض هستند که در امتداد سواحل شرق استرالیا پراکندهاند. بخش عمدهای از این زیستگاه ساحلی به دلیل فعالیتهای معدنی، توسعه گردشگری و ساختوساز مسکن از بین رفته است و این اکوسیستم در آیندهای نزدیک با خطر انقراض کامل روبهروست. ۹۰ درصد از ۴۳۳ منطقه باقیمانده از این جنگلها، مساحتی کمتر از ده هکتار دارند. این جنگلها تنها ۰.۶ درصد از کل جنگلهای بارانی ایالت نیو ساوت ولز را تشکیل میدهند. گستره جنگلهای ساحلی استرالیا از شمال کوئینزلند تا ویکتوریا و جزایر فراوان اقیانوس را در بر میگیرد؛ اما تنها اقلیتی از آنها در مرزهای نیو ساوت ولز جای گرفتهاند.
ویژگیها و موقعیت مکانی
این جنگلها معمولاً در فاصله دو کیلومتری از خط ساحل و از پارک ملی میموزا راکس در جنوب تا مرز ایالت کوئینزلند امتداد دارند. سایهبان این جنگلها متراکم بوده و حدود ۷۰ درصد از نور خورشید را پوشش میدهد. ارتفاع درختان در زیستگاههای محافظتشده به ۳۰ متر نیز میرسد؛ اما بیشتر آنها بین ۵ تا ۱۵ متر قد دارند. از آنجا که تنها اندک گونه از جنگلهای بارانی به مناطق ساحلی محدود شدهاند، این نوع جنگل به عنوان نوعی جنگل بارانی نیمهاستوایی شناخته میشود.
گونههای گیاهی
برای مقابله با بادهای شدید دریا، برگ گیاهان این منطقه اغلب ضخیم و چرمی است و پیچکها در آن فراوان دیده میشوند. گونههای درختی معمولاً متعلق به تیرههای گیاهی میرسینه، لوراسه، ساپینداسه، فوربیاسه، موراسه و روتاسه هستند. گونههای مقاوم به شوری نظیر کاج آلو، تاکروو، آلوی زرشکی، سیب سیاه، زیتون کاذب و بالوارا به وفور یافت میشوند. گونههای در خطر انقراضی مانند فونتینای ساحلی و آکرونیکیای خوشبو نیز در این جنگلها حضور دارند. سرخسها در مقایسه با جنگلهای بارانی نیمهاستوایی مجاور، کمتر دیده میشوند. گونههای غیر جنگلی نظیر بانکیای ساحلی و بانگالی نیز گاهی در این مناطق رویش دارند.
عوامل محیطی
این جنگلها بر روی شنهای ساحلی، رسوبات غنی از کوارتز، فرارسنگها یا سرزمینهای فرازینی که با مواد آتشفشانی غنی شدهاند، رشد میکنند. بادهای دریایی با حمل مواد معدندی مانند کلسیم، منیزیم، پتاسیم و فسفر، حاصلخیزی خاکهای شنی را افزایش میدهند. رطوبت نسبی هوا بالا است و آب و هوای این مناطق به دلیل حداقل دماهای بالاتر نسبت به مناطق داخلی، معتدلتر به نظر میرسد. میزان بارش سالانه معمولاً از یک متر بیشتر است. سوختگی ناشی از بادهای شور دریا اغلب سایهانی یکدست و متراکم ایجاد میکند. علفهای هرز تهدیدی جدی برای بقایای این مناطق محسوب میشوند. همچنین حشرات گزنده و کنهها، شاخ و برگهای انبوه و خزندگان متنوع، این زیستگاه را برای انسانهای امروزی چندان جذاب نکردهاند.
نمونههای برجسته
نمونههایی از این جنگلها را میتوان در مناطق جنوبی مانند پارک ملی میموزا راکس، سون مایل بیچ، برنینگ پالمز و بارنجوی یافت. در شمالتر، این جنگلها در مکانهایی نظیر پارک ملی سی اکرس، ذخیرهگاه طبیعی بروکن هد و ذخیرهگاه طبیعی برونسویک هدز حفظ شدهاند. بزرگترین جنگل بارانی ساحلی در نیو ساوت ولز، ذخیرهگاه طبیعی ایلوکا است که بخشی از میراث جهانی گوندوانا به شمار میرود؛ اثری که در سال ۱۹۸۶ در فهرست میراث جهانی ثبت و در ۲۰۰۷ به فهرست میراث ملی استرالیا اضافه شد.