تاریخچه و شکلگیری محله
خیابان لینکلن، مسیری مسکونی و کوتاه در قلب برانزویک است که از خیابان اصلی شهر به سمت غرب امتداد مییابد. زمینهای این منطقه متعلق به دکتر آیزاک لینکلن، استاد برجسته مدرسه پزشکی کالج بودوین بود. او در سال ۱۸۴۳ در پاسخ به نیاز فزاینده شهر به مسکن، این اراضی را قطعهبندی کرد و به فروش رساند.
آنچه این خیابان را از نظر شهرسازی متمایز میکند، دوراندیشی دکتر لینکلن در تعیین استانداردهای ساختوساز است. او با تعیین ابعاد یکسان برای قطعات زمین و وضع قوانین سختگیرانه برای عقبنشینی بناها از لبه خیابان، باعث ایجاد یک چشمانداز شهری هماهنگ و منسجم شد که امروزه به عنوان نمونهای عالی از توسعه مسکونی آن دوران شناخته میشود.
ویژگیهای معماری و سبکشناسی
این منطقه شامل ۱۴ خانه است که به صورت متقارن (هفت خانه در هر طرف) قرار گرفتهاند. این بناها که بین ۱.۵ تا ۲.۵ طبقه ارتفاع دارند، ترکیبی از سازههای چوبی و آجری هستند. از نظر سبک معماری، ویژگیهای زیر در این منطقه برجسته است:
- سبک احیای یونانی: سبک غالب اکثر خانهها که در سالهای ۱۸۴۳ تا ۱۸۴۵ بنا شدهاند.
- سبک ایتالیایی: نمونه بارز آن خانهای متعلق به سال ۱۸۷۱ است؛ همچنین بسیاری از خانههای قدیمیتر در دورههای بعد با المانهای این سبک بازسازی شدهاند.
- خانه ریچاردسون: واقع در پلاک ۱۱، این بنا به دلیل نمایش هنرمندانه گذار از معماری یونانی به ایتالیایی، به صورت مجزا در فهرست آثار ملی ثبت شده است.
یکی از نکات جالب این خیابان، وجود خانهای متعلق به سال ۱۷۷۲ است که از خیابان اصلی به این مکان منتقل شده و بعدها با نمای سبک احیای استعماری بازسازی شده است تا با بافت جدید هماهنگ شود.