دعاهای لئونی
دعاهای لئونی مجموعهای از دعاهایی هستند که از سال ۱۸۸۴ تا ۱۹۶۵ پس از قداس کوتاه در آیین رومی کلیسای لاتین خوانده میشدند. این دعاها که به دستور پاپ لئو سیزدهم معرفی شدند، ابتدا برای دفاع از حاکمیت مادی سریر مقدس خوانده میشدند.
پس از حل مسئله حاکمیت مادی با پیمان لاتران در ۱۹۲۹، پاپ پیوس یازدهم دستور داد این دعاها برای آزادی مردم روسیه در ابراز ایمان کاتولیک خوانده شوند. این موضوع باعث شد به طور غیررسمی به آنها «دعاهای تبدیل روسیه» گفته شود.
ساختار دعاها
دعاهای لئونی شامل سه آوه ماریا، یک سالوه رژینا، یک آیه و پاسخ، دعایی برای هدایت گناهکاران و آزادی و بلندی کلیسای کاتولیک، و دعایی به سانت میشل آرکانژل بودند. پاپ پیوس دهم اجازه افزودن دعا «قلب مقدس عیسی، بر ما رحم کن» را سه بار داد.
لغو دعاها
در ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۴، واتیکان دستور اینتر اکومنیسی را صادر کرد که از ۷ مارس ۱۹۶۵ به اجرا درآمد و در آن اعلام شد: «دعاهای لئونی لغو میشوند.»
تاریخچه
در ۱۸۵۹، پاپ پیوس نهم در مواجهه با شورش علیه حاکمیت مادی خود در جریان ریسورجیمنتو، دستور داد پس از هر قداس در ایالات پاپی، سه آوه ماریا، یک سالوه رژینا، یک آیه و پاسخ، و یک دعا خوانده شود. او این دعاها را در کشورهای دیگر الزامی نکرد، اما از کاتولیکهای سراسر جهان خواست برای شکست کسانی که قصد نابودی حاکمیت مادی سریر مقدس را داشتند، دعا کنند.
در ۶ ژانویه ۱۸۸۴، پاپ لئو سیزدهم دستور داد این دعاها در سراسر جهان خوانده شوند. در ۱۸۸۶، دعایی که پس از سالوه رژینا خوانده میشد، تغییر کرد تا دعایی برای هدایت گناهکاران و «آزادی و بلندی کلیسای مقدس» باشد. دعا به سانت میشل نیز در همین زمان اضافه شد.
در ۱۹۲۹، با تأسیس شهر واتیکان، مسئله حاکمیت مادی سریر مقدس حل شد، اما پاپ پیوس یازدهم دستور داد دعاهای لئونی برای آزادی مذهبی مردم روسیه خوانده شوند.
قواعد
بر اساس فرمان اصلی ۶ ژانویه ۱۸۸۴، دعاهای لئونی باید پس از هر قداس کوتاه خوانده میشدند، اما فرمانهای بعدی، که تفسیر آنها همیشه واضح نبود، بیشتر به «قداسهای خصوصی» اشاره داشتند. این دعاها معمولاً در حالت زانو زده خوانده میشدند.