لامپسیلیس استرکری؛ صدف آب‌شیرین خال‌خال

Lampsilis streckeri
📅 22 خرداد 1405 📄 235 کلمه 🔗 منبع اصلی

چکیده

لامپسیلیس استرکری صدفی آب‌شیرین، بومی آرکانزاس و در فهرست گونه‌های در معرض خطر ایالات متحده است؛ از دست رفتن زیستگاه و تغییر جریان رودخانه، بقای آن را تهدید می‌کند.

معرفی لامپسیلیس استرکری

لامپسیلیس استرکری گونه‌ای از صدف‌های دوکفه‌ای آب‌شیرین در خانواده Unionidae است؛ خانواده‌ای که اغلب با نام صدف‌های رودخانه‌ای شناخته می‌شود. این گونه بومی آرکانزاس در ایالات متحده است و به‌دلیل از دست رفتن زیستگاه، در فهرست فدرال گونه‌های در معرض خطر این کشور قرار گرفته است.

ویژگی‌های ظاهری

طول پوسته این صدف حدود ۸ سانتی‌متر است. رنگ آن از زرد تیره تا قهوه‌ای متغیر است و روی پوسته‌اش خال‌هایی Vشکل و رگه‌های پرتویی زنجیره‌مانند دیده می‌شود.

  • طول پوسته: حدود ۸ سانتی‌متر
  • رنگ: زرد تیره تا قهوه‌ای
  • الگوی پوسته: خال‌های Vشکل و رگه‌های پرتویی
  • تفاوت جنسی: ماده‌ها در بخش عقبی بدن گردترند

زیستگاه و وضعیت حفاظتی

هنگامی که این گونه در فهرست گونه‌های در معرض خطر ثبت شد، قلمرو شناخته‌شده آن به بازه‌ای شش‌میلی، حدود ۱۰ کیلومتر، از شاخه میانی رودخانه لیتل رد در آرکانزاس محدود بود.

لامپسیلیس استرکری در فهرست فدرال گونه‌های در معرض خطر ایالات متحده قرار دارد.

تأثیر سد گریرز فری

سدسازی روی این رودخانه و ایجاد مخزن گریرز فری، الگوی جریان و آب‌شناسی رودخانه را تغییر داد. این تغییرات زیستگاه طبیعی صدف را دگرگون کرد و یکی از عوامل اصلی تهدید بقای آن به شمار می‌رود.

جمعیت‌های تازه‌شناسایی‌شده

از زمان ثبت رسمی لامپسیلیس استرکری در فهرست گونه‌های در معرض خطر، چند جمعیت دیگر نیز در همین رودخانه شناسایی شده‌اند؛ با این حال، وابستگی این صدف به شرایط خاص رودخانه‌ای همچنان آن را آسیب‌پذیر نگه داشته است.

گونه مرتبط

ماهی دالر رخ‌زرد نیز از گونه‌های بومی رودخانه لیتل رد در آرکانزاس است و مانند لامپسیلیس استرکری، اهمیت حفظ این رودخانه را برای تنوع زیستی منطقه نشان می‌دهد.

جمع‌بندی

لامپسیلیس استرکری نمونه‌ای روشن از گونه‌هایی است که به زیستگاه‌های رودخانه‌ای خاص وابسته‌اند. با وجود شناسایی جمعیت‌های جدید، تغییرات انسانی مانند سدسازی همچنان بقای این صدف بومی را در معرض خطر نگه می‌دارد.