پیشینه تاریخی: احیای آیین زرتشتی
از اواخر سده نوزدهم تا اوایل سده بیستم، شمار زیادی از پارسیان ثروتمند هند از بمبئی و گجرات به ایران سفر کردند. هدف اصلی آنها کمک به احیای آیین زرتشتی و زنده کردن سنتهای دینی در میان جامعه زرتشتیان ایران بود که در آن دوره با رکود و دشواری روبهرو شده بود.
در این میان، چهرههایی مانند مانکجی لیمجی هاتریا از سورات، فعال حقوق مدنی، در میان مردم ایران شناخته شدند و نقش مهمی در جلب توجه به وضعیت زرتشتیان ایران ایفا کردند.
مهاجرت به زاهدان و شهرهای شرق ایران
در دهه ۱۹۲۰، حدود ۱۸۰ خانواده هندی به زاهدان رفتند. پس از این ورود اولیه، برخی از آنها در شهرهای دیگر ایران مانند بیرجند، زابل و مشهد ساکن شدند و بهتدریج حضور هندیها در بخشهایی از ایران گسترش یافت.
گسترش حضور هندیها در تهران
در دهه ۱۹۵۰، موج تازهای از مهاجران هندی به ایران آمد و بیشتر آنها در تهران مستقر شدند. این گروه عمدتاً از سیکها و گجراتیها تشکیل میشد و حضورشان زمینهساز شکلگیری جامعهای کوچک اما فعال از هندیها در پایتخت ایران شد.
دهههای ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰: ورود متخصصان
در دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰، حدود ۱۰ هزار پزشک، مهندس و معلم هندی در پاسخ به سیاستهای گشودهای که محمدرضا شاه در ایران آغاز کرده بود، به ایران آمدند. این مهاجران بیشتر در حوزههای آموزشی، درمانی و فنی فعالیت میکردند، اما پس از انقلاب ۱۳۵۷ بیشترشان ایران را ترک کردند.
هندیهای ایران امروز
امروز بیش از ۴۰۰۰ هندی مقیم خارج در ایران زندگی میکنند. اگرچه شمار این جامعه در مقایسه با دورههای پیشین کمتر است، اما حضور هندیها همچنان بخشی از پیوندهای تاریخی، فرهنگی و انسانی میان ایران و هند به شمار میرود.
موضوعات مرتبط
- هندوئیسم در ایران
- روابط ایران و هند
- آیین سیک در ایران
منابع و پیوندهای بیرونی
- دیاسپورای هند در ایران