گوشههای تو رفته، معروف به «یو موم» در معماری سنتی تایلند، ویژگیای است که در آن گوشههای مستطیلی یک سازه به چند بخش فرورفته تقسیم میشوند. رایجترین شکل آن شامل سه زاویه در هر گوشه از چهار گوشه سازه است که به «دوازده گوشه تو رفته» یا «یو موم مای سیپ سونگ» معروف است. این سبک در معماری مذهبی دوره اواخر آیوثایا بسیار دیده میشود و در استوپاها (چدی)، ستونهای ساختمان و منارههای چندطبقه سبک پراسات کاربرد دارد.
گوشههای تو رفته، معروف به یو موم در زبان تایلندی، ویژگی بارزی در معماری سنتی این کشور هستند. در این سبک، گوشههای مستطیلی یک سازه به چند بخش فرورفته تقسیم میشوند. رایجترین شکل آن شامل سه زاویه در هر گوشه از چهار گوشه سازه است که به دوازده گوشه تو رفته یا «یو موم مای سیپ سونگ» معروف است.
این سبک به طور گستردهای در معماری مذهبی دوره اواخر آیوثایا دیده میشود. از جمله کاربردهای آن میتوان به
گوشههای تو رفته نه تنها زیبایی بصری به سازههای تایلندی میبخشند، بلکه نمادی از مهارت و خلاقیت معماران این منطقه هستند. این سبک در معماری مذهبی دوره اواخر آیوثایا به اوج خود رسید و امروزه به عنوان یکی از ویژگیهای متمایز معماری تایلندی شناخته میشود. بررسی این عنصر معماری، درک عمیقتری از تلفیق هنر و مذهب در فرهنگ تایلند به ما میدهد.
