دودمان الیاسشاهی: بنیانگذاران سلطنت بنگال
دودمان الیاسشاهی نخستین سلسله مستقلی بود که پایههای سلطنت سنی مسلمان بنگال را در قرون وسطی پیریزی کرد. این دودمان که ریشه در منطقه سیستان داشت، از سال ۱۳۴۲ تا ۱۴۸۷ حکومت کرد، هرچند با وقفههایی توسط غلامان و خاندان گانشا مواجه شد.
اجداد الیاس شاه از سیستان به شبه قاره هند مهاجرت کردند و به عنوان مبلغان اسلام فعالیت داشتند. در سال ۱۲۲۷ میلادی، این خانواده در بنگال—که در آن زمان زیر نظر سلطنت دهلی بود—زمینهایی به آنها اعطا شد.
بنیانگذاری سلطنت بنگال
شمسالدین الیاس شاه، پس از مرگ یزدان یحیی در ۱۳۳۸، کنترل ستگائون را به دست گرفت و خود را به عنوان سلطان مستقل از دهلی اعلام کرد. او با شکست دادن سلاطین لخنوتی و سونارگون، تا سال ۱۳۴۲ بنگال را به یک واحد سیاسی واحد تبدیل کرد و سلطنت بنگال را بنیان نهاد.
دوره شکوفایی و ناپایداری
پس از الیاس شاه، پسرش سکندر شاه به قدرت رسید و بناهای مهمی مانند مسجد ادینا را ساخت. غیاثالدین اعظم شاه، روابط دوستانهای با امپراتوری مینگ چین برقرار کرد و تجارت را رونق بخشید. با این حال، در سال ۱۴۱۵، ضعف سیاسی باعث شد تا غلامان و خاندان گانشا قدرت را به دست گیرند.
بازگشت دودمان
در سال ۱۴۳۷، محمود شاه، نواده الیاس شاه، حکومت را بازپس گرفت و به عنوان ناصرالدین محمود شاه یکم تاجگذاری کرد. این دوران تا سال ۱۴۸۷ ادامه یافت، تا اینکه آخرین پادشاه توسط فرمانده گارد کشته شد و سلطنت الیاسشاهی به پایان رسید.