10 مقاله
لابورِک، فرمانروای اسلاو سده نهم میلادی، طبق روایات «گستا هونگاروروم» با حمله مجارها به کارپات مخالفت کرد. اما وجود او مورد مناقشه است؛ تنها منبع ذکرکننده نام او، متنی قرن سیزدهمی است.
ریچارد یانگ، اسقف قرون وسطی بانگور و سپس راچستر، نقشی کوتاه اما مهم در تاریخ کلیسای انگلستان ایفا کرد. او در اواخر قرن چهاردهم به عنوان اسقف بانگور انتخاب شد و در اوایل قرن پانزدهم به راچستر منتقل گردید.
ناصرالدین محمد قَرلُق، پسر سیفالدین حسن قَرلُق و فرمانروای سلسله قَرلُق، از 1249 تا 1266 میلادی بر سرزمینهای بانّو و کوهستان نمک حکومت کرد. او با دیپلماسی ماهرانه، قلمرو خود را میان امپراتوریهای مغول و دهلی مستقل نگه داشت و با گسترش تجارت، دوران شکوفایی را رقم زد.
جین گرنویل، باستانشناس سرشناس بریتانیایی، متخصص در معماری قرون وسطی است. او با سابقهای درخشان در حفاریهای میدانی و حفاظت از میراث فرهنگی، سالها در دانشگاه یورک فعالیت کرد و به سمتهای مهمی از جمله معاونت دانشجویی و معاونت اجرایی رسید. گرنویل همچنین در نهادهای میراثی مهمی مانند «میراث انگلیسی» و «شورای باستانشناسی بریتانیا» نقشآفرینی کرده است.
ماریا مجارستانی، شاهزاده خانمی از خاندان آرپاد و همسر شارل دوم ناپل، زنی قدرتمند و تأثیرگذار در تاریخ قرون وسطی بود. او نه تنها در غیاب همسرش به عنوان نایبالسلطنه در پرووانس و ناپل خدمت کرد، بلکه در کشمکشهای سیاسی پیچیده برای تاج و تخت مجارستان نیز نقشی کلیدی ایفا نمود.
نبرد مور برامهم در ۱۹ فوریه ۱۴۰۸، پایانبخش شورش خاندان پرسی علیه هنری چهارم بود. این نبرد سرنوشتساز، خاندان پرسی را که زمانی متحد پادشاه بودند، در مقابل او قرار داد و به قدرتشان پایان داد.
پیمان ابرنتی در سال ۱۰۷۲ میان ملکوم سوم اسکاتلند و ویلیام نورمن امضا شد. این پیمان در پی شورشهای داخلی انگلستان و پناهندگی اشراف انگلیسی در اسکاتلند شکل گرفت و به تنشها پایان داد، اما صلح پایدار نبود.
سر هنری دی سَندویچ، از شخصیتهای برجسته قرن سیزدهم میلادی، مقام لرد واردرن بنادر سینک (Cinque Ports) و فرماندهی قلعه دوور را بر عهده داشت. او در پرستون کنت متولد شد و مدفون در بیمارستان سن بارتولومیو سَندویچ است.
انسیو دو کایو، شوالیه فرانسوی از پیکاردی، نقشی کلیدی در جنگ صلیبی چهارم و تأسیس امپراتوری لاتین ایفا کرد. او به عنوان نایبالسلطنه قسطنطنیه خدمت کرد و با شاهدخت بیزانسی، اودوکیا لاسکارینا، ازدواج کرد. هویت او در اسناد تاریخی با پسرش که همنام او بود، گاهی در هم میآمیزد.
سیکونولف، اولین شاهزاده سالرنو، برادر شاهزاده تبعید شده بنونتو بود که پس از قتل برادرش، توسط مردم سالرنو به عنوان شاهزاده انتخاب شد. او با کمک بازرگانان آمalfi از زندان گریخت و در جنگی طولانی با رادلیس، سرانجام با مداخله لویی دوم، پادشاه ایتالیا، به شاهزادگی رسید. این جنگ با ویرانیهای فراوان و غارت کلیساها همراه بود.
