معرفی ترانه
«من آینۀ تو خواهم بود» ترانهای از گروه ولوت آندرگراوند و نیکو است که در آلبوم نخستین آنها در سال ۱۹۶۷ منتشر شد. این ترانه یک سال زودتر بههمراه «مهمانیهای فردایِ همه» بهصورت تکآهنگ عرضه شده بود.
لو رید این ترانه را برای نیکو نوشت. بهگفتۀ زندگینامهنویس ویکتور بوکریس، الهامبخش این ترانه گفتگوی کوتاه نیکو با رید پس از یک اجرا در سال ۱۹۶۵ بود که گفت: «اه لو، من آینۀ تو خواهم بود.»
فرایند ضبط
ضبط این ترانه برای نیکو دشوار بود، زیرا گروه انتظار داشت او با صدایی ظریف و لطیف بخواند، اما او در هر بار ضبط، صدایی بلند و تهاجمیتر ارائه میداد. استرلینگ موریسون در مصاحبهای به این مشکل اشاره کرد.
اعضای گروه اجرای خاص نیکو را بسیار دوست داشتند، بهطوری که پس از جدایی او در سال ۱۹۶۷، با تقلید از لهجۀ او این ترانه را اجرا میکردند.
ایدههای اندی وارهول
اندی وارهول، مدیر و مربی گروه، پیشنهاد داد که آلبوم با یک خراش عمدی طراحی شود تا بخش «من آینۀ تو خواهم بود» در دستگاه پخش گرامافون بهصورت بیپایان تکرار شود، مگر اینکه شنونده سوزن دستگاه را جابجا کند. این ایده هرگز اجرایی نشد.
نسخۀ جایگزین
در نسخۀ استدیوی سپتر در آوریل ۱۹۶۶، مخلوطی متفاوت از ترانه وجود دارد که در آن نیکو با صدایی تهاجمیتر میخواند. همچنین در پایان بیت دوم، عبارت «تا نشان دهم خانهای» بهجای «تا نترسی» خوانده میشود.