هنگکنگ به عنوان یک بندرگاه مهم در خاور دور، بیش از یک قرن است که اقتصاد خود را بر پایه تجارت ترانزیتی استوار کرده است. تویومون، در دوران دودمان تانگ چین (از سال ۶۲۱ میلادی)، یک اردوگاه نظامی و پایگاه دریایی بود که از غرب شنژن در استان گوانگدونگ تا غرب کولون در هنگکنگ امروزی امتداد داشت.
حمل و نقل ریلی
با تأسیس مستعمره بریتانیا در هنگکنگ در سال ۱۸۴۲، هیچ سیستم حمل و نقل عمومی وجود نداشت. اولین وسیله حمل و نقل عمومی، تراموا پیک بود که از سال ۱۸۸۸ آغاز به کار کرد. سیستم تراموا هنگکنگ نیز از سال ۱۹۰۴ راهاندازی شد.
خط آهن کولون-کانتون (امروزه خط ایست ریل در سیستم MTR) در دهه ۱۹۰۰ از جنوب کولون تا کانتون (گوانگژو امروزی) در استان گوانگدونگ ساخته شد. بخش بریتانیایی در سال ۱۹۱۰ و بخش چینی یک سال بعد افتتاح شد.
حمل و نقل عمومی
خدمات اتوبوسرانی تا سال ۱۹۳۳ تنظیم نشده بود، تا اینکه دولت هنگکنگ امتیازاتی به دو شرکت چاینا موتور باس و کولون موتور باس اعطا کرد.