مقدمه
هنری کلی، یک کشتی بخار آمریکایی با پرههای کناری بود. این کشتی در سال ۱۸۵۱ ساخته شد، اما در ۲۸ ژوئیه ۱۸۵۲ و در مسیر حرکتش بر روی رودخانه هادسون (بین آلبانی نیویورک و شهر نیویورک) دچار آتشسوزی شد. این حادثه که در نزدیکی ریوردیل در برانکس نیویورک رخ داد، بدترین فاجعه بخار در این رودخانه بود و جان نزدیک به ۵۰ نفر از بیش از ۵۰۰ مسافر را گرفت.
کشتی هنری کلی با سایر کشتیهای بخار و خطوط راهآهن کنار رودخانه هادسون رقابت میکرد؛ راهآهنی که تا سال ۱۸۵۱ تا شرق آلبانی امتداد یافته بود.
در روز آتشسوزی، هنری کلی با کشتی بخار دیگری مسابقه میداد؛ عادتی رایج در آن زمان که گمان میشد مسافران بیشتری را جذب کند. با وجود ازدحام شدید مسافران، تنها دو قایق نجات در کشتی وجود داشت که در عمل بیفایده بودند.
درست مانند غرق شدن تایتانیک در سالهای بعد، بسیاری از قربانیان از خانوادههای سرشناس بودند که این موضوع پوشش خبری هیجانانگیزی ایجاد کرد. استیون آلن، شهردار پیشین شهر نیویورک، از جمله قربانیان شناختهشده بود.
پس از این فاجعه، تحقیقات متعدد و یک دادگاه پرسر و صدا برگزار شد. با وجود گردباد رسانهای، مالک و تمام افسران کشتی تبرئه شدند. با این حال، مجلس ایالتی نیویورک بهزودی قانونی برای ممنوعیت مسابقات کشتیهای بخار در رودخانه هادسون تصویب کرد و کنگره نیز که پیشتر از وضع مقررات برای کشتیهای بخار امتناع میکرد، تحت فشار عمومی مجبور به تصویب قانونگذاریهای جدید و سختگیرانه شد.
پیشینه
کشتی هنری کلی را توماس کولیر در سال ۱۸۵۱ ساخت. از مشخصات فنی آن تنها این موارد مشخص است: طول ۱۹۸ فوت، موتور با میللنگ متحرک و عرشه پیادهروی که تمام طول کشتی را میپوشاند. کولیر پنجهشتم مالکیت کشتی را در اختیار داشت، ویلیام رادفورد دوهشتم و کاپیتان جان تالمن، فرمانده آن سفر شوم، یکهشتم باقیمانده را مالک میشد. این کشتی در مسیرهای مختلفی در بالا و پایین رودخانه هادسون و فواصل متغیر بین آلبانی و شهر نیویورک فعالیت میکرد.
کشتی بخار آرمنیا، اثر دیگری از سازندهگری کولیر، در ۲۸ ژوئیه ۱۸۵۲ همزمان با هنری کلی از آلبانی حرکت کرد. تالمن فرماندهی هنری کلی را بر عهده داشت، در حالی که کاپیتان آیزاک اسمیت مالک و خلبان آرمنیا بود. به گفته آلین لانژ، مدیر موزه دریایی رودخانه هادسون، مسابقه بین کاپیتانها امری رایج بود؛ ایده بر این بود که سریعترین کشتی، بیشترین مسافر را جذب میکند.
آتشسوزی
هنگامی که کشتی هنری کلی از یانکرز نیویورک میگذشت، کمی قبل از ساعت ۳ بعدازظهر، فریاد حریق در کشتی شنیده شد. آتش از اتاق موتور زبانه کشید و بهسرعت وسط کشتی را در بر گرفت. خلبان ادوارد هابارد، دریانورد باتجربه ۴۳ ساله، کشتی در حال سوختن را بهسرعت به سمت شرق چرخاند تا مسیر یک مایلی تا ساحل را طی کند. هابارد کشتی را با پوزه به سمت شنهای ریوردیل نیویورک کوبید تا امیدوار بود مسافرانش را نجات دهد.
مسافرانی که نزدیک پوزه کشتی بودند بهراحتی توانستند خود را به ساحل برسانند. اما مسافران عقب کشتی، پشت سر آتش گرفتار شده و در آبهای عمیق گرفتار ماندند. مسیر فرار آنها مسدود شده بود. بسیاری شنا نمیدانستند و به دلیل لباسهای سنگین یا کشیده شدن به زیر آب توسط دیگرانی که برای نجات خود تلاش میکردند، غرق شدند. کسانی هم که در کشتی ماندند، در آتش سوختند.
قربانیان سرشناس
این فاجعه تا حدی به دلیل حضور تعداد زیادی از مسافران سرشناس – سیاستمداران، وکلا، اساتید دانشگاه و ثروتمندان – شهرت یافت. از جمله آنها میتوان به این افراد اشاره کرد:
- ای. جی. داونینگ – معمار چشمانداز از نیوبورگ نیویورک و سردبیر مجله باغبانی که پایهگذار ایجاد پارکهای شهری بود. طراحی خانههای او انسانها را به طبیعت نزدیک میکرد. او در زمان مرگ، در حال طراحی محوطه موسسه اسمیتسونیان بود.
- کارولین آمیلیا دویندت – نوه دومین رئیسجمهور آمریکا، جان آدامز، و مادرزن ای. جی. داونینگ.
- ماریا لوئیزا هاوثورن – خواهر کوچکتر نویسنده سرشناس، ناتانیل هاوثورن.
- ماریا اسلاتر-بیلی – همسر پروفسور جیکوب ویتمن بیلی و دخترش (که ماریا نام داشت). بیلی و پسر ۹ سالهاش ویلیام ویتمن بیلی زنده ماندند. ویلیام بعدها استاد برجستهای شد.
- هریت و الیزا کینزلی – دختران زد. جی. دی. کینزلی، فارغالتحصیل و استاد فقید وستپوینت.
- خانم جان ال. تامپسون – همسر دادستان منطقه لنکستر پنسیلوانیا به همراه فرزندانشان مری و یوجین.
- جی. جی. اسپید – وکیل سرشناس از فیلادلفیا.
- استیون آلن – شهردار پیشین شهر نیویورک.
- هریت الیزابیکتر کولبی – خواهر سناتور آمریکایی ردفیلد پروکتر و همسر استودارد بی. کولبی.
تحقیقات و دادگاه
تحقیقات اصلی عمدتاً در یانکرز نیویورک انجام شد. اما چون چند جسد در شهرهای دیگر کشف شده بود، تحقیقات تکمیلی در منهتنویل نیویورک و همچنین فورت لی و هابوکن نیوجرسی برگزار گردید. بازماندگان، بستگان و اعضای خانوادهها برای شناسایی مردهها و شهادت احضار شدند. با گذشت روزها و آشکار شدن جزئیات فاجعه، نارضایتی شهروندان و سیاستمداران که با سرمقالههای روزنامهها برانگیخته شده بود، بالا گرفت. هیئت تحقیق، افسران هنری کلی و مالک آن، توماس کولیر، را به قتل متهم کرد.
بیش از یک سال بعد، دادگاهی در دادگاه مدار شهر نیویورک آغاز شد. با مانورهای سیاسی، دولت فدرال صلاحیت رسیدگی را به دست گرفت و آن را آبراه ملی تحت نظارت خود دانست. از آنجا که دلیلی برای قصد قبلی از سوی افسران وجود نداشت، اتهام اصلی قتل به قتل شبهعمد تقلیل یافت.
روزنامهها به مدت دو هفته از شهادتهای دادگاه خبر دادند. موضوعات مطرحشده شامل این موارد بود: چه کسی فرماندهی کشتی را بر عهده داشته، اینکه تنها دو قایق نجات در کشتی وجود داشته، آیا سطل آب کافی برای اطفای حریق وجود داشته، آیا کشتی بیش از حد شلوغ بوده، آیا آتشسوزی قبلی در هنری کلی رخ داده و احتمال اینکه شیرهای ایمنی بویلر برای افزایش سرعت بسته شده باشند. دادگاه مشخص کرد که اگرچه مسابقهای در کار بوده، اما در بخشهای بسیار بالادستتر رودخانه و دور از محل آتشسوزی رخ داده است.
اقدام خلبان هابارد برای کوبیدن پوزه کشتی به ساحل (بهجای پهلو دادن موازی به ساحل) نیز مورد بحث بود. شاهدان در دادگاه شهادت دادند که عملکرد هابارد درست بوده و جان انسانها را نجات داده است.
با وجود گردباد رسانهای که ایجاد شده بود، تمام افسران و مالک کشتی از اتهامات تبرئه شدند. با این حال، مجلس ایالتی نیویورک بهزودی قانونی برای ممنوعیت مسابقات کشتی بخار در رودخانه هادسون تصویب کرد.
قانونگذاری کنگره
فریادهای اعتراضی در سراسر کشور باعث واکنش کنگره شد. یک ماه پس از فاجعه، کنگره «قانون کشتی بخار ۱۸۵۲» را تصویب کرد. این قانون مقررات سختگیرانهتری برای بهرهبرداری و بازرسی کشتیهای بخار وضع کرد و برای خلبانها و مهندسان گواهینامه صادر نمود. این وظایف توسط «سرویس بازرسی کشتی بخار» انجام میشد که مسئولیتهایش در نهایت به گارد ساحلی ایالات متحده منتقل گردید.