حافظی (عبدالله هاتفی)، معروف به هاتفی (۸۵۸–۹۲۷ قمری)، شاعر فارسیزبان و خواهرزاده جامی بود. او در روستای خارگرد، وابسته به شهر جام در خراسان، متولد شد. برخلاف عموی سنیمذهب خود، هاتفی شیعه بود و بیشتر عمر خود را در زادگاهش گذراند. او به عنوان نگهبان آرامگاه قاسم انوار، شاعر تیموری، فعالیت میکرد.
هاتفی پس از موفقیت در آزمونی که جامی ترتیب داده بود، به جمع نخبگان ادبی پیوست. در اواخر قرن نهم، همراه با امیر همایون اسفراینی به آذربایجان و عراق سفر کرد و مدتی در دربار یعقوب بیگ، حاکم آققویونلو در تبریز، اقامت گزید.
با روی کار آمدن صفویان، هاتفی به دلیل شیعه بودن مورد احترام شاه اسماعیل قرار گرفت. با این حال، او به عنوان میانجی برای اهل تسنن جام نیز فعالیت کرد. شاه اسماعیل که علاقهمند به ادبیات فارسی بود، از هاتفی خواست تا حماسهای مشابه ظفرنامه (زندگینامه تیمور) خلق کند.
هاتفی در شعر خود از سبک واقعگرایانه و ساده استفاده میکرد و آثار او، به ویژه خمسه، شهرت جهانی یافت. از جمله آثار او در خمسه میتوان به لیلی و مجنون، شیرین و خسرو، هفت منظر، ظفرنامه و فتحنامه شاهی اشاره کرد.