پیشینه تاریخی
قدیمیترین منبع متن این سرود، دستنوشتهای از پیش از ۱۴۵۰ در صومعه سنت نیکولاس استراسبورگ است. به دلیل ارتباط یوهانس تائولر با این صومعه و استفاده مکرر او از واژه «enphohet» (دریافتشده)، سرایندگی آن به وی نسبت داده میشود.
نمادشناسی
این سرود نمادی از تلفیق سنتهای کتاب مقدس و کلاسیک است. مریم باکره به کشتی باربری تشبیه شده که با باد عشق و دکل روحالقدس حرکت میکند.
ملودی و اجرا
ملودی اصلی در مجموعه سرودهای آندرناچر (۱۶۰۸) ثبت شده است. ماکس رگر در مجموعه «هفت قطعه ارگ» خود از این ملودی الهام گرفته است.