ارنی بوریانو؛ فوتبالیست آرژانتینی-آمریکایی و چهره فوتبال سالنی آمریکا

Ernie Buriano
📅 22 خرداد 1405 📄 347 کلمه 🔗 منبع اصلی

چکیده

ارنی بوریانو، زادهٔ ۱۹۵۷، فوتبالیست آرژانتینی-آمریکایی بود که سال‌ها در لیگ‌های فوتبال سالنی و بازی‌های بیرون از سالن آمریکا حضور داشت. او پس از بازنشستگی به مربیگری و راه‌اندازی کسب‌وکار خانوادگی روی آورد.

ارنی بوریانو (زادهٔ ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۵۷) فوتبالیست بازنشستهٔ آرژانتینی-آمریکایی است که بیشتر کارنامه‌اش در فوتبال سالنی و رقابت‌های حرفه‌ای آمریکا شکل گرفت. او در پست‌های دفاع و هافبک بازی می‌کرد و در چند لیگ معتبر از جمله لیگ فوتبال سالنی آمریکا، یونایتد ساکر لیگ، امریکن ساکر لیگ و لیگ حرفه‌ای ملی فوتبال آمریکا به میدان رفت.

نگاهی سریع به کارنامه

  • زادهٔ ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۵۷
  • حضور در تیم‌هایی در فوتبال سالنی و بازی‌های بیرون از سالن
  • بازی برای بافالو استالینز، راچستر فلش، بالتیمور بلست، شیکاگو استینگ و بافالو بلیزارد
  • مربیگری پس از بازگشت به بافالو بلیزارد

آغاز حرفه‌ای با بافالو استالینز

در سال ۱۹۷۹، بوریانو با تیم تازه‌تأسیس بافالو استالینز در لیگ فوتبال سالنی آمریکا قرارداد بست. او پنج فصل برای استالینز بازی کرد و تنها پس از انحلال باشگاه از جمع آن‌ها جدا شد. در سال ۱۹۸۲ برای راچستر فلش به میدان رفت و پس از پایان کار استالینز، فصل ۱۹۸۴ را در بازی‌های بیرون از سالن با بافالو استورم در یونایتد ساکر لیگ گذراند.

بالتیمور بلست، انتقال به شیکاگو و پایان حضور در تیم‌ها

در اکتبر ۱۹۸۴، او با بالتیمور بلست قرارداد امضا کرد. در ۹ ژانویهٔ ۱۹۸۷، بلست بوریانو و فرانتز ماتیو را در ازای دراگو دومبوویچ به شیکاگو استینگ واگذار کرد. استینگ در ژوئن ۱۹۸۸ بوریانو را همراه با ده بازیکن دیگر آزاد کرد.

بازگشت به آرژانتین و دریافت تابعیت آمریکایی

بوریانو همان تابستان خانواده‌اش را به آرژانتین بازگرداند و در آنجا هم به بازی ادامه داد و هم مربیگری کرد. او سرانجام به ایالات متحده بازگشت و در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ تابعیت آمریکایی گرفت.

بازگشت به بافالو و فصل تازه پس از بازی

در سال ۱۹۹۳، بوریانو با بافالو بلیزارد از لیگ حرفه‌ای ملی فوتبال آمریکا قرارداد بست و دو فصل دیگر در بافالو بازی کرد. در سال ۱۹۹۶، او و همسرش یک نمایندگی خدمات نظافتی جانی‌کینگ را در بافالو راه‌اندازی کردند. در نوامبر ۲۰۰۰، بافالو بلیزارد او را به عنوان مربی دستیار استخدام کرد.

جایگاه در فوتبال آمریکا

اگرچه نام بوریانو به اندازه ستاره‌های سرشناس فوتبال جهانی در رسانه‌ها تکرار نشد، اما حضور پیوسته او در تیم‌های بافالو، بالتیمور و شیکاگو نشان می‌دهد که در دوران اوج فوتبال سالنی آمریکا بازیکنی قابل اتکا به شمار می‌رفت. مسیر او از زمین بازی تا نیمکت مربیگری و سپس کسب‌وکار خانوادگی، نمونه‌ای از تطبیق‌پذیری یک ورزشکار مهاجر در آمریکا است.

جمع‌بندی

کارنامه بوریانو بیشتر از آنکه با شهرت جهانی شناخته شود، با استمرار، جابه‌جایی میان تیم‌ها و نقش‌آفرینی در فوتبال سالنی آمریکا معنا پیدا می‌کند. بازگشت او به بافالو، هم به عنوان بازیکن و هم مربی، پیوند پایدارش با جامعه فوتبال محلی را نشان می‌دهد.