انتابلاتور: سازهای کلاسیک در معماری
انتابلاتور (Entablature) سازهای افقی است که بر فراز ستونها قرار میگیرد و از سه بخش اصلی تشکیل شده است: آرشیتراو (پایه)، فریز (نوار میانی) و کرنیش (لبه突出). این عنصر در معابد یونانی و رومی ریشه دارد و با گذر از سازههای چوبی به سنگی، به سنگوارهسازی (petrification) معروف شد.
ساختار انتابلاتور
ساختار انتابلاتور بسته به سبک معماری متفاوت است. در سبکهای رومی و رنسانس، ارتفاع آن معمولاً یک چهارم ارتفاع ستون است.
سبکهای اصلی
- دوریک: ساده و دارای بخشهایی مانند گوتای، رگولای و تانیا.
- آیولیک: با افزوده شدن فاسیا در آرشیتراو و دنتیل در کرنیش.
- کورینتی: کرنیشی بسیار تزئینی با بخشهایی مانند سیما رورسا، مودیلیونها و فاسیا.
در برخی سازهها مانند ایوانCaryatids، فریز حذف شده است.
کاربرد در معماری غیرکلاسیک
انتابلاتور در معماری غیرکلاسیک کمتر دیده میشود، اما گاهی برای تکمیل دیوارها یا همراه با پیلاسترها استفاده میشود.