الن سی. کوویتو

Ellen C. Covito
📅 22 خرداد 1405 📄 275 کلمه 🔗 منبع اصلی

چکیده

الن سی. کوویتو، آهنگساز آرژانتینی متولد ۱۹۷۴، با مجموعه‌های «بداهه‌پردازیِ آهنگ‌شده» و «آهنگ‌سازیِ بداهه» شناخته می‌شود. آثار او مرز میان آهنگ‌سازی و اجرای زنده را بازتعریف می‌کند.

زندگی و جایگاه هنری

الن سی. کوویتو، آهنگساز آرژانتینی متولد ۱۹۷۴، یکی از چهره‌های موسیقی معاصر است که بیشتر با مجموعه‌های بداهه‌پردازیِ آهنگ‌شده و آهنگ‌سازیِ بداهه شناخته می‌شود. در نگاه نخست، این عنوان‌ها متناقض به نظر می‌رسند؛ اما در عمل نشان می‌دهند که کوویتو آهنگ‌سازی و بداهه‌نوازی را دو قطب جدا از هم نمی‌داند.

از مسائل زیست‌محیطی تا موسیقی

در آثار آغازین کوویتو، تلاش‌هایی برای به‌کارگیری چارچوب‌های نظری و اندیشه‌هایی درباره مسائل زیست‌محیطی در موسیقی دیده می‌شود. او در این دوره کوشید مفاهیم پیچیده‌ای مانند رابطه انسان با محیط، تغییر و ناپایداری را به زبان صوت و فرم موسیقایی تبدیل کند.

بازتعریف رابطه آهنگ‌سازی و اجرا

از سال ۲۰۰۹ به بعد، محور اصلی آثار کوویتو دوگانگی میان آهنگ‌سازی و بداهه‌نوازی شد. او با فاصله‌گذاشتن میان اجراکننده و آنچه اجرا می‌شود، و هم‌زمان نزدیک کردن فرایند آهنگ‌سازی به لحظه اجرا، پرسش‌هایی تازه درباره نقش نوازنده، اختیار هنری و ساختار اثر مطرح می‌کند.

نقطه کانونی آثار کوویتو، بازتعریف رابطه میان آهنگ‌سازی، بداهه‌نوازی و اجرای زنده است.

اجراهای مهم در بروکلین و توکیو

در مه ۲۰۱۲، نخستین کنسرت آثار کوویتو خارج از بوئنوس‌آیرس در بروکلین برگزار شد. این برنامه با همکاری آزمایشگاه اجرای پانوپلی و نو کالکتیو سازمان‌دهی شد و توجه مخاطبان موسیقی تجربی را به زبان آهنگ‌سازی او جلب کرد.

چند ماه بعد، در سپتامبر ۲۰۱۲، کنسرتی دیگر از آثار او در توکیو با همکاری نو کالکتیو و آنسامبل تئاتر و موسیقی تجربی برگزار شد. این اجراها نشان دادند که ایده‌های کوویتو درباره بداهه‌نوازی و آهنگ‌سازی تنها در چارچوب موسیقی آرژانتین باقی نمانده و در فضای بین‌المللی نیز دنبال می‌شوند.

برای مطالعه بیشتر

از منابع پیشنهادی درباره او می‌توان به الن سی. کوویتو: آثار پس از آب‌وهوا اشاره کرد که در سال ۲۰۱۴ توسط Already Not Yet منتشر شد. همچنین عنوان موسیقی الن سی. کوویتو در توکیو به یکی از اجراهای مهم او در ژاپن اشاره دارد.

جمع‌بندی

کوویتو در موسیقی معاصر جایگاهی آزمایشی دارد؛ او با نزدیک کردن فرایند آهنگ‌سازی به اجرا و هم‌زمان فاصله‌گذاشتن میان نوازنده و اثر، پرسش‌هایی تازه درباره بداهه‌نوازی و ساختار مطرح می‌کند.