سوارکار آبی (Der Blaue Reiter) جنبشی هنری بود که توسط واسیلی کاندینسکی و فرانتس مارک در آلمان بنیان نهاده شد. این گروه در سالهای ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۴ فعال بود و با تمرکز بر بیان حقایق معنوی از طریق هنر، نمایشگاهها و انتشاراتی را سازماندهی کرد.
هنرمندان مرتبط با سوارکار آبی، پیشگامان هنر مدرن قرن بیستم بودند. آنها شبکهای آزاد از روابط هنری تشکیل دادند، اما برخلاف گروههایی مانند «پل» (Die Brücke)، یک گروه هنری بسته نبودند. آثار آنها به اکسپرسیونیسم آلمانی منتسب است.
تاریخچه
پیشگام سوارکار آبی، انجمن هنرمندان نوین مونیخ (N.K.V.M) بود که در سال ۱۹۰۹ تأسیس شد. کاندینسکی به عنوان اولین رئیس این انجمن، نمایشگاههای ۱۹۰۹ و ۱۹۱۰ را سازماندهی کرد. اختلافات داخلی، به ویژه بر سر نقاشیهای انتزاعی کاندینسکی، منجر به جدایی او و مارک از این انجمن و تأسیس سوارکار آبی شد.
نام این جنبش از نقاشی کاندینسکی در سال ۱۹۰۳ الهام گرفته شد، اما دلیل دقیق انتخاب این نام همچنان مبهم است. کاندینسکی بعدها نوشت که این نام ترکیبی از علاقه مارک به اسبها و عشق او به سوارکاران، به همراه عشق مشترک آنها به رنگ آبی بود.
اهداف و رویکردها
هنرمندان سوارکار آبی معتقد به ارتباط میان هنر تجسمی و موسیقی، معناهای معنوی رنگها و رویکردی شهودی به نقاشی بودند. آنها تحت تأثیر مکتبهایی مانند کوبیسم و فوویسم، به سمت انتزاع گرایش یافتند.
نمایشگاهها و انتشارات
سوارکار آبی دو نمایشگاه مهم در سالهای ۱۹۱۱ و ۱۹۱۲ در مونیخ برگزار کرد. همچنین، سالنامه سوارکار آبی در سال ۱۹۱۲ منتشر شد که حاوی بیش از ۱۴۰ اثر هنری و مقالاتی از هنرمندان و منتقدان بود.
سالنامه سوارکار آبی، با تمرکز بر هنر primitif، فولکلور و نقاشیهای کودکان، نگرشی نوین به هنر ارائه کرد.