دیاکونهای دفاع و عدالت
دیاکونهای دفاع و عدالت، گروهی خودجوش از آمریکاییهای آفریقاییتبار بودند که در نوامبر ۱۹۶۴ در شهر جونزبرو، لوئیزیانا تأسیس شد. هدف اصلی آنها حفاظت از فعالان حقوق مدنی و خانوادههایشان در برابر خشونتهای نژادپرستانه و تبعیض پلیس بود.
این گروه در فوریه ۱۹۶۵ با تأسیس اولین شاخه در بوگالوسا، لوئیزیانا، فعالیت خود را گسترش داد. تا سال ۱۹۶۸، دیاکونها ۲۱ شاخه در ایالتهای جنوبی از جمله میسیسیپی، آرکانزاس و آلاباما تأسیس کردند.
اعضای دیاکونها، اکثراً کهنهسربازان جنگهای کره و جهانی دوم بودند، با حمل سلاح به صورت قانونی، در برابر حملات کو کلاکس کلان ایستادگی میکردند. آنها با همکاری گروههایی مانند کنگره برابری نژادی (CORE)، امنیت تظاهرات صلحآمیز را تأمین مینمودند.
«ما خسته شده بودیم از آزار و اذیت زنان و کودکان توسط سواران شب.» - چارلز سیمز، رئیس شاخه بوگالوسا
با وجود عمر کوتاه، دیاکونها تأثیر عمیقی بر جنبش حقوق مدنی گذاشتند و به نماد مقاومت مسلحانه در برابر نژادپرستی تبدیل شدند.