شورای وزیران آلمان شرقی
شورای وزیران (به آلمانی: Ministerrat der Deutschen Demokratischen Republik) کابینه و قوه مجریه جمهوری دموکراتیک آلمان از نوامبر ۱۹۵۰ تا اتحاد دو آلمان در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ بود. این شورا ابتدا با ۱۸ عضو تشکیل شد و تا سال ۱۹۸۹ به ۴۴ عضو رسید.
بر اساس قانون اساسی آلمان شرقی، شورای وزیران به عنوان دولت رسمی این کشور تعریف شده بود. با این حال، همان قانون اساسی، نقش رهبری حزب اتحاد سوسیالیست (SED) را نیز تأیید میکرد. بنابراین، در بیشتر دوران وجود آلمان شرقی، شورای وزیران بالاترین مرجع قدرت نبود، بلکه مسئول اجرای سیاستهای SED در اداره کشور بود. به ویژه، وزرا زیرنظر دبیر کمیته مرکزی مسئول حوزه خود و، حداقل به صورت غیررسمی، زیرنظر دبیرکل حزب قرار داشتند.
ساختار شورا
شورای وزیران توسط یک رئیس (Vorsitzender) رهبری میشد که معمولاً در منابع غیرآلمانی به عنوان «首وزیر» شناخته میشد. دو معاون اول و نه معاون دیگر نیز در کنار برخی وزرای کلیدی، ریاست شورا (Präsidium) را تشکیل میدادند. Präsidium با مشورت بخشهای مسئول کمیته مرکزی SED و به ویژه دفتر سیاسی (Politbüro)، تصمیمات را آماده میکرد. این هیئت، امور روزمره شورا را بین جلسات هفتگی که معمولاً روزهای چهارشنبه برگزار میشد، مدیریت میکرد.
تا پاییز ۱۹۸۹، دو معاون اول شورا، ورنر کرولیکوفسکی و آلفرد نویمان، هر دو عضو دفتر سیاسی SED بودند. سایر معاونان شامل رهبران چهار حزب متحد (Blockparteien) بودند. اعضای دیگر شامل رئیس کمیسیون برنامهریزی دولتی، رئیس بانک دولتی آلمان شرقی و برخی دبیران دولتی بودند که معمولاً مدیران ادارات شورا بودند. همه اعضای شورا توسط پارلمان آلمان شرقی (Volkskammer) برای دورههای پنج ساله انتخاب میشدند.
وزرای کلیدی
- وزارت دفاع ملی: ویلی استوف، هاینتس هافمن، هاینتس کسلر، تئودور هافمن، راینر اپلمان (۱۹۹۰)
- وزارت امور خارجه: گئورگ درتینگر (۱۹۴۹–۱۹۵۳)، لوتار بولتس (۱۹۵۳–۱۹۶۵)، اتو وینزر (۱۹۶۵–۱۹۷۵)، اسکار فیشر (۱۹۷۵–۱۹۹۰)، مارکوس مکل (۱۹۹۰)، لوتار د میزییر (۱۹۹۰)
- وزارت امنیت دولتی (استاسی): ویلهلم زایسر، ارنست وولبر، اریک میلکه، ولفگانگ شوانیتز