تعادل رقابتی چیست؟
تعادل رقابتی (یا تعادل والرسی) مفهومی در اقتصاد است که توسط کنت ارو و جرار دبیرو در ۱۹۵۱ معرفی شد. این مفهوم برای تحلیل بازارهای کالا با قیمتهای انعطافپذیر و تعداد زیاد معاملهگران مناسب است و بهعنوان معیاری برای کارایی در تحلیلهای اقتصادی عمل میکند.
این مفهوم بر اساس فرضیهی محیط رقابتی است که در آن، معاملات هر معاملهگر تأثیر قابل توجهی بر قیمتها ندارند. بازارهای رقابتی بهعنوان استانداردی ایدهآل برای ارزیابی سایر ساختارها بازار استفاده میشوند.
تعاریف
تعادل رقابتی از دو عنصر تشکیل شده است: تابع قیمت و ماتریس تخصیص.
- تابع قیمت: این تابع یک بردار از کالاها را به یک عدد حقیقی مثبت (قیمت) تبدیل میکند.
- ماتریس تخصیص: برای هر معاملهگر، برداری از کالاها را که به او تخصیص داده شده است، مشخص میکند.
این عناصر باید شرایط زیر را برآورده کنند:
- رضایت (عدم حسادت): هر معاملهگر ترجیح میدهد بستهی خود را به هر بستهی دیگر قابل دسترس ترجیح دهد.
- پاکسازی بازار: تقاضا برابر با عرضه است و هیچ کالایی ایجاد یا نابود نمیشود.
- عقلانیت فردی: همهی معاملهگران پس از معامله بهتر از قبل هستند.
- تعادل بودجه: همهی معاملهگران میتوانند تخصیص خود را با توجه به داراییهایشان پرداخت کنند.
تعادل تقریبی
در برخی موارد، شرط عقلانیت را میتوان شل کرد. در این حالت، یک تعادل تقریبی تعریف میشود که در آن، معاملهگران ممکن است به دلیل هزینههای معاملاتی، بستههای خود را نگه دارند.
نمونهها
نمونههایی از تعادل رقابتی در اقتصادهای مبادلهای با دو معاملهگر و دو کالا ارائه شده است. این نمونهها شامل موارد گرافیکی، محاسباتی و غیرموجودی هستند.
کالاهای غیرقابل تقسیم
در مورد کالاهای غیرقابل تقسیم، معمولاً پول نیز وجود دارد. معاملهگران تابع سود شبهخطی دارند و تعادل رقابتی در شرایط خاصی وجود دارد.
یافتن تعادل
در مواردی که تعادل رقابتی وجود دارد، میتوان از حراج صعودی برای یافتن آن استفاده کرد.