سکههای استرالیا به سکههایی گفته میشود که به عنوان ارز این کشور استفاده میشدند یا میشوند. در دوران اولیه مستعمرات تشکیلدهنده استرالیا، از ارزهای خارجی و بریتانیایی استفاده میشد. در ۱۹۱۰، ده سال پس از فدراسیون، نخستین سکههای مخصوص استرالیا معرفی شدند.
استرالیا تا ۱۹۶۶ از سیستم پوند، شیلینگ و پنس استفاده میکرد تا اینکه سیستم دهدهی با دلار استرالیا جایگزین شد. هر دلار به ۱۰۰ سنت تقسیم میشود. به جز سکههای اولیه و هولی دلار، تمام سکههای استرالیایی همچنان از نظر قانونی معتبر هستند، هرچند از گردش خارج شدهاند.
نخستین سکهها
پس از تأسیس نخستین مستعمره استرالیا، نیو ساوت ولز، در ۱۷۸۸، سالها این منطقه ارز مخصوص خود را نداشت و به سکههای کشورهای دیگر متکی بود. در اوایل، کالاهایی مانند گندم به عنوان ارز استفاده میشدند. همچنین، معاملات زیادی با استفاده از اسناد تعهد یا سیستم پایاپای، از جمله قاچاق الکل به عنوان «ارز رام»، انجام میشد. این سیستم در ۱ ژانویه ۱۸۱۰ با فرماندار ماکواری منحل شد.
اسپانیش دلار گاهی به «قطعههای هشت» تقسیم میشد. در ۱۷۹۱، فرماندار فیلیپ ارزش اسپانیش دلار را معادل پنج شیلینگ تعیین کرد.
سکههای قانونی در ۱۸۰۰
بر اساس فرمان ۱۹ نوامبر ۱۸۰۰، یازده سکه زیر به عنوان ارز قانونی تعیین شدند:
- جوهانا طلایی (سکه پرتغالی) = ۴ پوند
- نیم جوهانا طلایی = ۲ پوند
- گینه = ۱ پوند و ۲ شیلینگ
- موهور طلایی = ۱ پوند، ۱۷ شیلینگ و ۶ پنس
- اسپانیش دلار = ۵ شیلینگ
- دوکات = ۹ شیلینگ و ۶ پنس
- روپیه = ۲ شیلینگ و ۶ پنس
- پاگودا = ۸ شیلینگ
- گیلدر هلندی = ۲ شیلینگ
- شیلینگ انگلیسی = ۱ شیلینگ و ۱ پنس
- سکه مسی ۱ اونس = ۲ پنس
هولی دلار
در ۱۸۱۲، فرماندار ماکواری ۴۰,۰۰۰ اسپانیش دلار خریداری کرد و برای جلوگیری از خروج آنها از مستعمره، سوراخی در وسطشان ایجاد کرد. این سکهها به «هولی دلار» معروف شدند و در ۱۸۱۴ به گردش درآمدند.
دلار استرالیا
در ۱۴ فوریه ۱۹۶۶، دلار استرالیا جایگزین پوند شد. سکههای ۱، ۲، ۵، ۱۰، ۲۰ و ۵۰ سنتی صادر شدند. سکههای ۱ و ۲ دلاری به ترتیب در ۱۹۸۴ و ۱۹۸۸ معرفی شدند.