ایستگاه مرکزی (امتیآر)
ایستگاه مرکزی، واقع در منطقه مرکزی جزیره هنگکنگ، یکی از مهمترین ایستگاههای شبکه متروی امتیآر است. این ایستگاه با رنگ قرمز آجری و سکوهای قهوهای، به عنوان پایانه جنوبی خط تسوِن وان و ایستگاهی کلیدی در خط آیلند عمل میکند.
این ایستگاه ابتدا با نام چاتر شناخته میشد و برای جابجایی روزانه ۳۳۰ هزار مسافر طراحی شده بود. امروزه، بیش از ۲۰۰ هزار نفر روزانه از این ایستگاه استفاده میکنند. فاصله بین دورترین خروجیها حدود ۷۰۰ متر است.
تاریخچه
ایستگاه مرکزی در طرح حملونقل همگانی هنگکنگ در سپتامبر ۱۹۶۷ گنجانده شد و به عنوان ایستگاه تبادلی بین خط تسوِن وان و خط آیلند برنامهریزی شد. در سال ۱۹۷۰، پیشنهاد شد که ایستگاه به دو بخش جداگانه اما متصل تقسیم شود: ایستگاه چاتر و ایستگاه پِدِر.
ایستگاه چاتر در ۱۲ فوریه ۱۹۸۰ به عنوان پایانه خط کون تونگ افتتاح شد. با افتتاح خط آیلند در ۳۱ مه ۱۹۸۵، نام ایستگاه به مرکزی تغییر یافت.
اتصال به ایستگاه هنگکنگ
برای اتصال ایستگاه مرکزی به ایستگاه هنگکنگ، یک گذرگاه زیرزمینی زیر خیابان کانات ساخته شد. این گذرگاه، مناطق پرداختشده هر دو ایستگاه را به هم متصل میکند و دسترسی به فرودگاه اکسپرس و خط تونگ چونگ را فراهم میکند.
طرح ایستگاه
ایستگاه مرکزی دارای چهار سکو در سه سطح است. سطح بالای شامل سکو ۳ برای قطارهای خط آیلند به سمت چای وان است. سطح میانی شامل سکوهای ۱ و ۲ برای خط تسوِن وان است. سطح پایین، سکو ۴ برای قطارهای خط آیلند به سمت کندی تاون را شامل میشود.
ورودیها و خروجیها
ایستگاه مرکزی ۱۳ ورودی دارد که به ساختمانها، مراکز خرید و تسهیلات حملونقل عمومی متصل میشوند. فاصله بین دورترین خروجیها حدود ۷۰۰ متر است.
اتصالات حملونقل
ایستگاه مرکزی به انواع وسایل نقلیه عمومی از جمله تراموا، اتوبوس، کشتی و مینیبوس دسترسی دارد. از جمله پایانههای اتوبوس نزدیک به ایستگاه میتوان به پایانه اتوبوسرانی سنترال پیرز و سیتی هال اشاره کرد.