زندگینامه
جیمز کارسون ویتست، کیبوردیست، ترانهسرا و تهیهکننده موسیقی آمریکایی بود. او در شهر جکسون ایالت میسیسیپی زاده شد. کارسون به گروه برادر بزرگترش، تیم ویتست و امپریالز (که بعدها به شو بند امپریال تغییر نام داد) پیوست و خیلی زود با نواختن ارگ B-3 در صدر ایستاد. پس از فروپاشی گروه، مدتی را در کانادا با اریک مرکوری نواخت؛ تا اینکه دعوتنامهای از استکس رکوردز به دستش رسید، جایی که برادرش تیم مدیریت بخش نشر ایست ممفیس را بر عهده داشت. نواختن کارسون، دانالد «داک» دان بیسیست و ال جکسون جونیور درامر را برانگیخت تا همراه با بابی مانوئل، گیتاریست استودیویی استکس (به جای استیو کروپر)، گروه MG's را دوباره شکل دهند و آلبومی در سال ۱۹۷۳ منتشر کنند.
ویتست به مالاکو رکوردز رفت و در بخش ریتم مالاکو با جیمز استرود درامر، ورنی رابینز بیسیست و جری پاکت گیتاریست همگروه شد. او در آلبوم There Goes Rhymin' Simon پل سایمون، آهنگ Ring My Bell آنیتا وارد، Misty Blue دوروتی مور و آلبومهای کانی فرانسیس و پل دیویس (هموطن میسیسیپیاش) نواخت. همچنین در آلبوم Down Home Blues زی.زی. هیل (یکی از پرفروشترین آلبومهای بلوز تاریخ) و آلبومهای افسانههایی چون بابی بلاند، لیتل میلتون و جانی تیلور (ستاره سابق استکس) حضور یافت. چندین هنرمند مالاکو از جمله تیلور و مور، آهنگهای ویتست را اجرا کردند؛ او در سال ۱۹۸۰ تهیهکنندگی آهنگ شماره یک بریتانیایی Together We Are Beautiful از فرن کینی را نیز بر عهده داشت.
اولین موفقیت بزرگ ویتست به عنوان ترانهسرا نیز در سال ۱۹۸۰ با آهنگ Why Not Me از جی. فرد نابلاک رقم خورد که به صدر چارت موسیقی معاصر بزرگسالان رسید (شماره ۱۸ پاپ و ۳۰ کانتری). لوری مورگان در آلبوم اولش خواست که آهنگ Dear Me ویتست را بخواند که به اولین آهنگ تاپ تن او تبدیل شد. آهنگ کانتری دیگری به نام Mississippi Moon با صدای جان اندرسن نیز در کارنامه ثبت شد که با تونی جو وایت نوشته شده بود. ویتست با همکاری دوست و شریک دیرینهاش دان پن و هوی لیندسی، آهنگ عنوانبند آلبوم بازگشت برنده گرمی سولومون برک یعنی Don't Give Up on Me را نوشت که بعدها جو کاکر و سوزان بوایل آن را بازخوانی کردند و پیتر گالاگر بازیگر در سریال محبوب The O.C آن را اجرا کرد.
از دیگر هنرمندانی که آثار ویتست را خواندند میتوان به اسطورههای سول چون اتا جیمز، ادی فلوید، جانی آدامز، جیمز کار، روث براون و ویلسون پیکت و سوپراستارهای کانتری مانند کانوی توئیتی و باربارا ماندریل و بزرگان گاسپل یعنی آلبرتینا واکر و استیپل سینگرز اشاره کرد. او برای بی.بی. کینگ، جری باتلر، سوزی بوگاس و ایرما توماس نیز نواخت و آهنگ ساخت. دستکم دو اثر مشترک ویتست به استانداردهای مدرن بلوز تبدیل شدند: Blues of the Month Club از جو لویی واکر و One Foot in the Blues از جانی آدامز که برنده جایزه دبلیو.سی. هندی شد.
در سال ۲۰۰۲، ویتست به عنوان تنظیمکننده با پتی پیج (پرفروشترین خواننده پاپ دهه ۵۰) در سیدی Sweet Sounds of Christmas همکاری کرد و در ۲۰۰۶ در آلبوم Folk Is the New Black جنیس یان نواخت. در ۲۰۰۵ دوباره با تهیهکننده دان پن و هوی لیندسی تیم شد؛ ۱۲ آهنگ نوشت، تنظیم کرد و در سیدی Better to Have It بابی پیوریفای نواخت. او در چندین آلبوم تونی جو وایت از جمله The Heroines (۲۰۰۴ با لوسیندا ویلیامز، شلبی لین، جسی کالتر و ایمیلو هریس) و Uncovered (۲۰۰۶ با اریک کلپتون، جی.جی. کیل، مایکل مکدونالد، مارک نافلر و وایلون جنینگز در یکی از آخرین اجراهایش) نواخت.
او به مدت چند سال کیبوردیست ستاره کانتری، کتی متیا بود و با همسر متیا، ترانهسرای جان وزنر بسیار صمیمی شد. مهارتهای وزنر، ویتست را به عنوان تنظیمکننده، آهنگساز و نوازنده به اوجهای تازهای رساند. در این مدت، ویتست سه پروژه تکنوازی پیانو ضبط کرد. در نوامبر ۲۰۰۵، به همراه اسپونر اولدهام (کیبوردیست مشهور سول جنوبی) در مجله Keyboard Player مصاحبه کرد.
کارسون ویتست در ۸ مه ۲۰۰۷ در نشویل ایالت تنسی بر اثر سرطان مغز درگذشت. دان پن، موسیقیدان سول جنوبی و همکار سیسالهاش دربارهاش گفت:
او با اصیلترین احساس ریتماندبلوز، در میان تمام کسایی که با آنها کار کردم مینواخت.