پیشینه پرونده
شرکت یوجین بی. مایرز و چندلر، متشکل از مایرز و هوراس پی. چندلر، حق کپیرایت ترتیببندی تعدادی از سوابق دادگاه عالی ایلینوی را که توسط نورمن ال. فریمن گردآوری شده بود، خریداری کرد. آنها این آثار را به عنوان جلدهای ۳۲ تا ۳۸ گزارشهای ایلینوی از ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۷ چاپ کردند. مایرز به تنهایی حق کپیرایت جلدهای ۳۹ تا ۴۶ را در اختیار داشت و آنها را نیز چاپ کرد.
اختلاف زمانی آغاز شد که مایرز تغییرات جزئی در ترتیببندی جلدهای ۳۷ و ۳۸ اعمال کرد و آنها را با رعایت رویههای کپیرایت منتشر نمود. شرکت کالاهان پیشنهاد خرید مجوز برای چاپ نسخههای جدید این جلدها را داد، اما حاضر به پرداخت قیمت مایرز نشد. به جای آن، با اعمال تغییرات بسیار جزئی در نسخه مایرز، بخشهای قابل کپیرایت کتاب را به صورت عیناً کپی کرد و به نام خود منتشر نمود. مایرز آنها را به نقض کپیرایت متهم کرد و پرونده در نهایت به دیوان عالی کشیده شد.
رأی دادگاه
دادگاه بر اساس پروندههای قبلی مانند بانکز در برابر منچستر، که اسناد قضایی را جزو مالکیت عمومی میدانستند، رأی داد. با این حال، در مورد این پرونده، دادگاه اعلام کرد که عناصر کتاب که سازماندهی یا خلاصهسازی آثار قضایی را شامل میشوند، حاصل تلاش فکری هستند. بنابراین، مایرز به دلیل رعایت رویههای کپیرایت در تمام موارد به جز یک مورد، صاحب حق کپیرایت بود. دادگاه دریافت که نسخههای جلد ۳۲ که برای کپیرایت رسمی لازم بودند، دیر رسیده بودند و بنابراین آن جلد کپیرایت نشده بود. با این حال، مایرز حق دریافت غرامت کامل بابت نقض کپیرایت را داشت.