قانون آیین دادرسی مدنی کالیفرنیا: راهنمای جامع

قانون آیین دادرسی مدنی کالیفرنیا (CCP)

قانون آیین دادرسی مدنی کالیفرنیا که معمولاً با نام CCP شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از قوانین مدنی است که در مارس ۱۸۷۲ توسط مجلس قانون‌گذاری ایالت کالیفرنیا به تصویب رسید. این قانون، در کنار سه کد اصلی دیگر، چارچوبی جامع برای رویه‌های دادرسی مدنی در ایالت کالیفرنیا ارائه می‌دهد. CCP شامل اکثر مقررات ایالتی است که بر نحوه طرح و پیگیری دعاوی حقوقی در دادگاه‌های عالی کالیفرنیا حاکم است. همچنین، این قانون به اعلان‌های قانونی لازم در شرایط مختلف و مهلت‌های طرح دعوا (statutes of limitations) که دوره زمانی مجاز برای شروع یک دعوای حقوقی را تعیین می‌کنند، می‌پردازد.

در ابتدا، CCP بخشی از قانون رویه (Practice Act) مصوب ۱۸۵۱ بود که پس از اصلاحات و بازنگری‌های متعدد، به شکل فعلی درآمد. قانون رویه نیز خود بر اساس قانون آیین دادرسی مدنی نیویورک در سال ۱۸۵۰ تدوین شده بود که بخش عمده آن توسط دیوید دادی فیلد دوم، مصلح حقوقی، تهیه شده بود. به همین دلیل، کالیفرنیا به عنوان یکی از ایالت‌های «کد فیلد» (Field Code) شناخته می‌شود. این قانون در ساعت دوازده ظهر اول ژانویه ۱۸۷۳ لازم‌الاجرا شد.

برخلاف بسیاری از ایالت‌های دیگر، کالیفرنیا هیچ‌گاه روند فدرال انتقال اختیارات مربوط به قوانین رویه‌ای به دادگاه‌ها را از طریق قوانینی مانند «قانون توانمندسازی فدرال» (Federal Rules Enabling Act) دنبال نکرد. در عوض، «قواعد دادگاه کالیفرنیا» (California Rules of Court) عمدتاً به مسائل جزئی‌تری مانند قالب‌بندی اوراق قضایی و قواعد مدیریت پرونده برای اجرای «قانون کاهش تأخیر در دادگاه بدوی» (Trial Court Delay Reduction Act of 1986) می‌پردازند. تقریباً تمام مقررات رویه‌ای مهم (یعنی مواردی که می‌توانند سرنوشت یک پرونده را تعیین کنند) همچنان در قالب بخش‌های CCP باقی مانده‌اند. در نتیجه، هر زمان که شورای قضایی کالیفرنیا با نقص عمده‌ای در رویه دادرسی مدنی کالیفرنیا مواجه شود، نمی‌تواند آن را با صدور یک قاعده جدید دادگاه برطرف کند، بلکه باید با لابی‌گری در مجلس قانون‌گذاری و با همکاری فرماندار، به دنبال اصلاح CCP باشد.

امروزه، قانون آیین دادرسی مدنی کالیفرنیا تنها در زمینه رویه‌های دادگاه بدوی جامع است. در نتیجه مصوبه سال ۱۹۴۱ که به پیشنهاد رئیس دیوان عالی وقت، فیل اس. گیبسون، به تصویب مجلس رسید، رویه‌های تجدیدنظرخواهی در کالیفرنیا عمدتاً توسط قواعد دادگاه کالیفرنیا (به‌ویژه، عنوان ۸، قواعد تجدیدنظرخواهی) اداره می‌شود.

تفسیر حقوقی

بخش ۴ قانون تصریح می‌کند که مفاد این قانون و کلیه رویه‌های تحت آن باید «به‌طور لیبرال» تفسیر شوند؛ بدین معنا که قاعده حقوق عرفی مبنی بر «تفسیر سخت‌گیرانه قوانین» در این قانون کاربرد ندارد.

دادخواست‌نویسی (Pleading)

کالیفرنیا به عنوان یک ایالت «کد فیلد»، همچنان به نظریه «حق اولیه» یا «واقعیت نهایی» در دادخواست‌نویسی (معروف به «دادخواست‌نویسی واقعی» یا fact pleading) پایبند است که به طور سنتی توسط ایالت‌های «کد فیلد» دنبال می‌شود. این بدان معناست که کالیفرنیا تمایز پیچیده‌ای را بین آنچه «واقعیت» صرف، «واقعیت نهایی» و «نتیجه حقوقی» تلقی می‌شود، رعایت می‌کند. کالیفرنیا یکی از دو ایالتی است (ایالت دیگر ویرجینیا) که از «ایراد مقدماتی» (demurrer) به عنوان اولین ابزار حمله به شکوائیه قبل از پاسخ‌دهی استفاده می‌کند. اکثر ایالت‌ها و دادگاه‌های فدرال به «دادخواست‌نویسی اطلاعی» (notice pleading) مدرن روی آورده و به جای ایراد مقدماتی، از «درخواست رد دعوا به دلیل عدم کفایت در بیان علت دعوا» (motion to dismiss for failure to state a cause of action) استفاده می‌کنند.

قانون ادله

CCP تا حدی قانون ادله را مدون کرد، اما در سال ۱۹۶۵، مفاد مربوط به ادله آن لغو و با «قانون ادله کالیفرنیا» (California Evidence Code) جایگزین شد. این قانون جدید، برخلاف CCP، به طور عمدی با هدف جایگزینی و نسخ حقوق عرفی در زمینه ادله تدوین شده بود.