بوستریسم (شهرفروشی): هنر تزئین و تبلیغ مفرط شهرها

بوستریسم یا شهر‌فروشی چیست؟

بوستریسم (Boosterism) عمل ترویج و تبلیغ یک شهر، سازمان یا منطقه با هدف بهبود تصویر عمومی از آن است. این تبلیغ‌پراکنی گاهی به اندازه تعریف و تمجید از یک مکان در یک مهمانی ساده است و گاهی به راه‌اندازی یک اداره گردشگری رسمی می‌رسد.

تاریخچه پدیده شهر‌فروشی

در دوران گسترش مرزهای غربی آمریکا و کانادا، بوستریسم به شکل یک وبا شیوع یافت. رهبران و مالکان شهرهای کوچک، پیش‌بینی‌های غلوآمیز و عجیبی برای سکونتگاه‌های خود ارائه می‌دادند. هدف آن‌ها جذب بیشتر ساکنان و البته افزایش چشمگیر قیمت املاک و مستغلات محلی بود.

در قرن نوزدهم، رقابت برای موفقیت اقتصادی میان شهرهای تازه‌تأسیس، منجر به سیل عظیمی از ادبیات تبلیغاتی شد. این متن‌ها، نشانه‌های ظاهری رشد را برمی‌شمردند، آمارهای جمعیتی و تجاری را با غلو نقل می‌کردند و جغرافیای محلی را دلیل موفقیت شهر معرفی می‌کردند.

نقد و طنز در ادبیات

سخنرانی طنزآمیز لذت‌های ناگفته دولوت که در سال ۱۸۷۱ توسط جی. پروکتور نات، نماینده دموکرات مجلس آمریکا ایراد شد، نقطه‌ای عالی برای هجو بوستریسم بود. این پدیده همچنین موضوع اصلی دو رمان سینکلر لوئیس، یعنی خیابان اصلی (۱۹۲۰) و بابیت (۱۹۲۲) است.

همان‌طور که در سرمقاله‌ای که لوئیس در سال ۱۹۰۸ با عنوان ضربه‌زنِ لازم نوشت، اشاره کرد؛ «بوستینگ» (تبلیغ مفرط) نقطه مقابل «ناکینگ» (نقدهای کوبنده) بود. او در این سرمقاله توضیح داد:

بوستینگ یعنی ستایش مفرط، برخلاف ناکینگ که نقد و تخریب است.

در داستان کوتاه جیوز و تخم‌مرغ سخت‌پز (۱۹۱۷) اثر پی. جی. وودهاوس نیز، برخوردی با کنوانسیونی از شهر خیالی بردزبرگ میسوری داریم که ساکنانش مدام در حال تعریف و تمجید از شهر خود هستند:

ما شهرمان را دوست داریم و همه جا از آن تعریف می‌کنیم!

بوستریسم در عرصه سیاست

تبلیغات مفرط در فضاهای سیاسی نیز کاربرد فراوانی دارد؛ به‌ویژه در خصوص سیاست‌های مورد مناقشه یا رویدادهای جنجالی. بوریس جانسون، نخست‌وزیر پیشین بریتانیا، به شدت با این نوع رفتار سیاسی شناخته می‌شود.