حباب بنگال، که در نتیجه ارزشگذاری فزاینده و بیش از حد سهام شرکت هند شرقی بین سالهای ۱۷۵۷ تا ۱۷۶۹ شکل گرفت، به وقوع سقوط بزرگ هند شرقی (Great East Indian Crash) انجامید؛ یک بحران مالی مهم که در سال ۱۷۶۹ رخ داد.
این حباب و سقوط اقتصادی، در پی فتح بنگال توسط شرکت هند شرقی در سال ۱۷۵۷ و به دست رابرت کلایو اتفاق افتاد. پس از این نبرد، کلایو و شرکت، از طریق نصب رژیم دستنشانده میر جعفر، قدرت فزایندهای در بنگال به دست آوردند. این قدرت شامل کنترل حقوق جمعآوری مالیات از امپراتوری رو به زوال و ضعیف مغول در این استان میشد.
تا سال ۱۷۶۹، سهام شرکت هند شرقی به قیمت ۲۸۴ پوند معامله میشد. اما تا سال ۱۷۸۴، این ارزش به ۱۲۲ پوند کاهش یافت که نشاندهنده افت ۵۵ درصدی بود. مجموعهای از اقدامات حمایتی و افزایش کنترل توسط تاج و تخت بریتانیا، در نهایت به انحلال شرکت هند شرقی منجر شد.
چندین رویداد تاریخی، از جمله حمله حیدر علی به داراییهای شرکت در سال ۱۷۶۹، قحطی بزرگ بنگال در سال ۱۷۷۰، و افشای فزاینده اقدامات شرکت، دلایل فوری این سقوط بودند. اما علت اصلی، حکومت استثماری شرکت بر استان بود که منجر به فروپاشی صنعت نساجی بنگال در قرن هجدهم شد.
پس از وقوع این بحران و اعتراضات متعاقب آن در انگلستان، تلاشهایی برای اصلاح شرکت صورت گرفت. اما به دلیل پیچیدگی اوضاع در انگلستان در آن زمان، این اصلاحات به طور جدی تنها در سال ۱۷۸۴ و با تصویب قانون هند پیت (Pitt's India Act) آغاز شد.