بارونی چالاندریتسا: قلمرو فرانکی در شبه‌جزیره پلوپونز

Barony of Chalandritsa
📅 11 تیر 1405 📄 271 کلمه 🔗 منبع اصلی

چکیده

بارونی چالاندریتسا، یکی از قلمروهای فرانکی قرون وسطی در شاهزاده‌نشین آخایا، در شمال شبه‌جزیره پلوپونز یونان قرار داشت. این بارونی پس از فتح پلوپونز توسط صلیبیون در حدود ۱۲۰۹ میلادی تأسیس شد و با مرکزیت شهر چالاندریتسا، یکی از کوچک‌ترین بارونی‌ها با چهار تیول شوالیه‌ای بود.

بارونی چالاندریتسا: قلمرو فرانکی در شبه‌جزیره پلوپونز

بارونی چالاندریتسا یکی از قلمروهای فرانکی قرون وسطی در شاهزاده‌نشین آخایا بود که در شمال شبه‌جزیره پلوپونز یونان قرار داشت. این بارونی با مرکزیت شهر چالاندریتسا، در جنوب پاتراس، پس از فتح پلوپونز توسط صلیبیون در حدود ۱۲۰۹ میلادی تأسیس شد.

این بارونی یکی از کوچک‌ترین قلمروها بود و تنها چهار تیول شوالیه‌ای به آن وابسته بودند. اولین بارون، گای از درامله، از روستای هم‌نام در بورگوندی بود که نام او در پیمان ۱۲۰۹ ساپینزا ثبت شده است. با این حال، برخی منابع قدیمی، اودبرت دو لا ترموئیل را به عنوان اولین بارون معرفی می‌کنند.

تاریخ و تحولات

بارون بعدی، رابرت از درامله، در حدود ۱۲۳۰ میلادی قلعه چالاندریتسا را ساخت. اما نسخه آراگونی وقایع‌نامه موریا داستان متفاوتی روایت می‌کند و مدعی است که این قلعه توسط کنراد از آلمان، بارون پاتراس، ساخته شده و بعداً توسط ویلیام دوم ویل هاردوئن خریداری و به گای از درامله اهدا شده است.

پس از رابرت، گای دوم از درامله بارونی را گسترش داد و بخش‌هایی از لیسره و تیول میتوپولی را در ۱۲۸۰ میلادی به قلمرو خود افزود. او همچنین به عنوان نایب‌السلطنه شاهزاده‌نشین برای شارل اول ناپل خدمت کرد. پس از مرگ او، دخترش و همسرش جورژ یکم غیزی بارونی را به ارث بردند.

آخرین بارون از خانواده درامله، نیکلاس، ابتدا از فرناندو مایورکا حمایت کرد اما بعداً به ماتیلدای انو پیوست. پس از مرگ او، چالاندریتسا توسط نیروهای فرناندو اشغال شد و در برابر حمله لوئی بورگوندی مقاومت کرد.

بارونی بعدها به دست آیمون از رانس و برادرش اتو افتاد و پس از آن به مارتینو زاکاریا، ارباب خیوس، فروخته شد. این بارونی تا ۱۴۲۹ میلادی در دست خانواده زاکاریا باقی ماند تا اینکه به دست توماس پالاتولوگوس، دسبوت بیزانس موریا، افتاد.

جمع‌بندی

بارونی چالاندریتسا پس از گذر از دست خانواده‌های مختلف از جمله درامله، غیزی و زاکاریا، در نهایت در سال ۱۴۲۹ میلادی به دست توماس پالاتولوگوس، دسبوت بیزانس موریا، افتاد. این بارونی نمادی از پیچیدگی‌های سیاسی و نظامی دوران قرون وسطی در یونان است و تاریخ آن گواهی بر تعاملات میان فرانک‌ها، بیزانس و دیگر قدرت‌های منطقه‌ای است.