برنارد آبراهامز (۱۸۳۱-۱۵ نوامبر ۱۸۶۳) متولد ورشو، در سال ۱۸۴۱ به همراه مادرش به انگلستان مهاجرت کرد، در حالی که پدرش پیشتر در ۱۸۳۹ به آنجا رفته بود. او تحت آموزش پدرش و بعدها رابای ارشد نتن مارکوس ادلر قرار گرفت.
در ۱۸۴۹ به یشیوا در کنیسه بویس مارک (جامعه اسپانیایی و پرتغالی) پیوست. بزرگان این کنیسه هزینه تحصیل او در مدرسه سیتی لندن و کالج دانشگاهی لندن را تأمین کردند، جایی که او مدرک کارشناسی خود را دریافت نمود.
آبراهامز از ۱۸۵۱ به عنوان حکام در کنیسه بویس مارک شروع به موعظه کرد و در ۱۸۵۴ به عنوان دایان دستیار و در ۱۸۵۶ به ریاست بیتدین این کنیسه رسید. او جوانترین دایان جامعه یهودی لندن و نخستین روحانی یهودی انگلیسی با مدرک دانشگاهی بریتانیایی بود.
در ۱۸۵۴ ازدواج کرد و شش فرزند داشت. دو پسرش، جوزف و موسی، به عنوان روحانی یهودی و پسر دیگرش، اسرائیل، به عنوان نویسنده و معلم فعالیت کردند. در ۱۸۵۸، پس از استعفای لوئیس لوئه، ریاست کالج یهودیان را بر عهده گرفت و همچنان به وظایف مذهبی خود ادامه داد.
آبراهامز به آموزش جوانان بسیار علاقهمند بود و در ۱۸۶۰ انجمن گسترش دانش مذهبی را بنیان گذاشت که بعدها به هیئت آموزش مذهبی یهودی تبدیل شد.