زندگینامه
عبدالله بن سالم بن ذیبـان در سال ۱۹۴۵ در شارجه متولد شد. او یتیم بزرگ شد و در ۸ سالگی برادر بزرگترش را از دست داد. تحت سرپرستی داییهایش در دبی پرورش یافت و در کودکی قرآن را حفظ کرد. زبان انگلیسی را نزد سلطان بن محمد القاسمی فرا گرفت و در ۱۶ سالگی سرودن شعر را آغاز کرد.
او در مدرسه صنعتی تحصیل کرد و پیش از بازگشت به امارات، در قطر کار کرد. در ۱۹۶۳ به نیروهای مسلح پیوست و پس از دو سال به درجه سربازی ارتقا یافت. سپس به حوزه رسانه وارد شد و در تهیه برنامههای رادیویی و تلویزیونی مانند «الجلسة الشعبیة» و «المجلس الشعری» مشارکت داشت.
آثار و سبک شعری
اولین شعر او در ۱۹۶۸ منتشر شد. عبدالله در زمینههای غزل، مدح، شعر ملی و اجتماعی سرآمد بود. سبک او با سادگی، تصاویر خودجوش و روان بودن متمایز میشد. ابراهیم الملا درباره او نوشت:
«تجربیات کودکیاش بر استعداد شعریاش تأثیر گذاشت. شعر برای او سکوی بیان دغدغهها و تسلیبخشی در برابر سختیها بود.»
افتخارات
او در نوزدهمین دوره جشنواره بینالمللی روایت شارجه، به عنوان پیشگام شعر عامیانه امارات مورد تقدیر سلطان بن محمد القاسمی قرار گرفت.