قرن هجدهم دورهای از رشد سریع لندن بود که تحت تأثیر افزایش جمعیت، انقلاب صنعتی و نقش این شهر در امپراتوری بریتانیا شکل گرفت. تا پایان این قرن، جمعیت لندن به حدود یک میلیون نفر رسید و به بزرگترین شهر اروپا تبدیل شد.
گسترش و جمعیت
رشد لندن در قرن هجدهم با جابجایی جمعیت به سمت غرب، دور از سیتی لندن، مشخص شد. مناطق جدیدی مانند میفیر توسعه یافتند و به محل سکونت خانوادههای اشرافی تبدیل شدند. روستاهای اطراف نیز به تدریج در کلانشهر جذب شدند.
بافت شهری
برای پاسخگویی به رشد جمعیت، پارلمان قوانین ساختمانی وضع کرد و پروژههای زیرساختی مهمی را آغاز نمود. ساخت جادههای جدید، پلها و بهبود سیستمهای شهری از جمله این اقدامات بود. قوانین مانند قانون کفسازی وستمینستر (۱۷۶۵) و قانون ساختمانی (۱۷۷۷) استانداردهای شهری را ارتقا دادند.
قهوهخانهها به مکانی محبوب برای بحث و تبادل افکار تبدیل شدند و خیابان فلیت به مرکز مطبوعات بریتانیا بدل گشت.
همچنین، تأسیس پلیس حرفهای و مقابله با جرم در بندرگاهها از دیگر تحولات این دوره بود.