عبارت مورد نظر خود را بنویسید
آن هالنبرگ، متزوسوپرانوی مطرح سوئدی، با حضوری منظم در خانههای اپرا و جشنوارههای اروپا شناخته میشود. او در نقشهایی از هندل، موتسارت، روسینی، ویوالدی و مونتهوردی درخشیده و آثار شنیداری و تصویری مهمی از خود بر جای گذاشته است.
جشنواره موتسارت ورمونت، رویدادی سالانه موسیقایی بود که از ۱۹۷۴ تا ۲۰۱۰ در مکانهای متنوع ورمونت برگزار میشد. این جشنواره با تمرکز بر آثار موتسارت، به یکی از محبوبترین رویدادهای تابستانی و زمستانی تبدیل شد، اما در نهایت به دلیل بحرانهای مالی تعطیل گردید.
کنسرتو پیانو شماره ۱۸ در سی بمل ماژور، اثر ولفگانگ آمادئوس موتسارت، در ۳۰ سپتامبر ۱۷۸۴ ساخته شد. این اثر برای پیانو سولو، فلوت، ابوا، فاگوت، هورن و سازهای زهی تنظیم شده است. با وجود گمانهزنیهای تاریخی، احتمال میرود این کنسرتو برای ماریا ترزیا فون پارادیس نوشته نشده باشد.
کنسرتو ویولن، پیانو و ارکستر اثر موتسارت، اثری ناتمام است که در سال ۱۷۷۸ نوشته شد. این اثر که تنها ۱۲۰ میزان از آن نوشته شده، بعدها توسط فیلیپ ویلبی بازسازی و تکمیل گردید.
یوهان رودلف چرنین (۱۷۵۷-۱۸۴۵)، نجیبزاده بوهمی و کارمند ارشد امپراتوری اتریش، نه تنها به عنوان مدیر تئاتر و رئیس آکادمی هنرهای زیبای وین فعالیت کرد، بلکه مجموعهدار برجستهای بود که بنیاد مجموعه چرنین را پیریزی نمود. او با خانواده موتسارت ارتباط نزدیک داشت و حامی هنر و موسیقی بود.
«لا چی دارم لا مانو» دوئتی معروف از اپرای «دون ژوان» اثر موتسارت است که بین شخصیتهای دون ژوان و زِرلینا اجرا میشود. این قطعه در اکسپوزسیون اول اپرا، در تلاش دون ژوان برای اغواگری زِرلینا خوانده میشود و با موسیقی جذاب و ساختار دراماتیک، یکی از ماندگارترین آثار اپرایی به شمار میرود.
ماریانو پادیلا ی راموس، خواننده اپرای اسپانیایی با صدای باریتون، در نقش دون ژوان اثر موتسارت درخشید. او در مورسیا متولد شد و در کشورهای اروپایی از جمله انگلستان به اجرا پرداخت. پادیلا بیشتر به خاطر ازدواجش با دسیره آرتو، نامزد غیررسمی چایکوفسکی، شناخته میشود.
لودویگ فرالدیناند شیدرمایر، موسیقیشناس و وزیر آلمانی، در ۷ دسامبر ۱۸۷۶ در رگنسبورگ زاده شد و در ۳۰ آوریل ۱۹۵۷ در بنسبرگ درگذشت. او به تاریخ اپرا، موتسارت و بتهوون پرداخت و نخستین ویرایش انتقادی کامل نامههای خانواده موتسارت را در ۱۹۱۴ منتشر کرد. شیدرمایر بنیانگذار آرشیو بتهوون در بن و مؤسسه موسیقیشناسی دانشگاه بن بود و تا ۱۹۴۵ ریاست این مراکز را برعهده داشت.
