عبارت مورد نظر خود را بنویسید
سری ۵۹۲ سیپی، قطاری اسپانیاییالاصل است که در پرتغال با نامهای غیررسمی «اسپانیاییها» و «شترها» شناخته میشود و اکنون در خطوط مینیو، دورو و اوسته به کار میرود.
پل لاگونشینها، پلی تاریخی متعلق به قرون وسطی در پرتغال، بر روی رودخانه اَوِه قرار دارد. این اثر در سال ۱۹۴۳ به عنوان بنای ملی شناخته شد و با شش طاق نامتقارن و سازه منحصربهفردش، بازتابی از معماری قرن سیزدهم شمال پرتغال است.
این مقاله تاریخچه، معماری و کاربری جدید صومعه و کلیسای باروک سنت پدرو دو آلکانتارا را در ساو روکه دو پیکو، آزور پرتغال بررسی میکند؛ از دوران بنا تا بازسازی و تبدیل به اقامتگاه جوانان.
باشگاه ورزشی خورخه آنتونیس (AD Jorge Antunes)، مستقر در ویزیلا پرتغال، با سابقهای غنی در فوتسال، افتخارات ملی متعددی از جمله دو قهرمانی جام حذفی پرتغال را در کارنامه دارد.
هنریکه دی منزس، اشرافزاده و دولتمرد پرتغالی، از سال ۱۷۲۷ تا ۱۷۸۷ میزیست. او سفیر پرتغال در مادرید بود و در مذاکرات ازدواجهای سلطنتی بین خاندانهای پرتغال و اسپانیا نقش داشت.
واندرسون دِ ماسِدو کوستا، فوتبالیست برزیلی متولد ۱۹۹۲، با سابقه بازی در باشگاههای متعدد داخلی و خارجی، از جمله در لیگهای برزیل، پرتغال و کره جنوبی، در پست مهاجم فعالیت میکند.
گرانخا نووا، یکی از محلههای مدنی شهرستان تاروکا در پرتغال است. این منطقه با مساحت ۶.۸۶ کیلومتر مربع، در سال ۲۰۱۱ میلادی ۳۹۶ نفر جمعیت و تراکم ۵۷ نفر در هر کیلومتر مربع داشته است.
مناسب شراب الگاروه در جنوب پرتغال، منطقهای است که صنعت شرابسازی آن با توریسم محلی گره خورده و شرابهایش کمتر صادر میشوند. این منطقه شامل چهار زیرمنطقه معتبر و انگورهای بومی متنوعی است.
قلعه سینش، اثری تاریخی در پرتغال است که توسط IGESPAR بهعنوان «اثر با اهمیت عمومی» ثبت شده و بخشی از میراث فرهنگی شهر ساحلی سینش به شمار میرود.
پورتو–لیسبون، مسابقه سالانه دوچرخهسواری جاده در پرتغال بود که هر سال در روز پرتغال برگزار میشد و با ۳۳۰ تا ۳۴۰ کیلومتر، یکی از سختترین کلاسیکهای یکروزه اروپا به شمار میرفت.
انتخابات مقننه پرتغال در ۱ ژانویه ۱۸۶۰ برگزار شد. احزاب اصلی شامل مورخان (Históricos)، میگلیستها (Miguelistas) و تجدیدطلبان (Regeneradores) بودند. نتایج این انتخابات در تاریخ سیاسی پرتغال تأثیرگذار بود.
فیلیپه (۱۵۳۳-۱۵۳۹)، ششمین فرزند و سومین پسر شاه ژان سوم پرتغال و کاترین اتریش، از سال ۱۵۳۷ تا زمان مرگش در سال ۱۵۳۹، ولیعهد پرتغال بود. او پس از درگذشت برادرش مانوئل، این مقام را به ارث برد و پس از مرگ زودهنگام خودش، برادر کوچکترش ژوائو مانوئل ولیعهد شد.
دولمن کونیا بایشا در پرتغال، یادگاری سنگی از هزارههای پیشین است که با کاوشها و مرمتهای گوناگون، اهمیت باستانشناختی خود را حفظ کرده است.
ریتا فونتانیا، فوتبالیست پرتغالی، متولد ۱۳ نوامبر ۱۹۹۳، با سابقه بازی در تیم ملی پرتغال و باشگاه اسپورتینگ سیپی. او که پیش از فوتبال به تنیس میپرداخت، مسیر حرفهای خود را در فوتبال با تیم بوآویستا آغاز کرد و سپس به اتلتیکو مادرید و در نهایت به اسپورتینگ پیوست.
پدرو ایپولیتو، مدیر و بازیکن سابق فوتبال اهل پرتغال، متولد ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۸ است. او در حال حاضر هدایت تیم تازهتأسیس ملاکا در لیگ دسته سوم مالزی را بر عهده دارد.
ماریو روی، مهاجم پرتغالی متولد ۱۹۲۵، بیشتر با دوران پنجسالهاش در بنفیکا شناخته میشود؛ جایی که در ۵۹ بازی ۲۴ گل زد و قهرمانی جام حذفی و لیگ پرتغال را تجربه کرد.
لوکاس کال، مدافع یا هافبک دفاعی برزیلی، مسیر حرفهای پر فراز و نشیبی را از آکادمی سائوپائولو آغاز کرد و با قرارداد دائمی به آمریکا مینیرو پیوست. او تجربه بازی در لیگ برتر برزیل و پرتغال را دارد.
ماتیاس دِ آلبوکرکی، کنت آلگرته، فرمانده و مدیر استعماری پرتغالی بود که در دفاع از برزیل در برابر هلندیها و سپس در جنگ استقلال پرتغال در اروپا درخشید و لقب «قهرمان دو قاره» گرفت.
نونو ویریاتو تاوارش دِ ملو اِژیدیو، ژنرال پرتغالی متولد تومار، از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ فرماندار ماکائو بود و سپس تا ۱۹۸۴ ریاست ستاد کل نیروهای مسلح پرتغال را بر عهده داشت.
مروری بر زندگی حرفهای عبدال باسط، بازیکن غنایی که از فوتبال غنا آغاز کرد و در لیگهای لیتوانی، پرتغال، لبنان، ویتنام و عراق تجربه بازی کسب کرد.
