عبارت مورد نظر خود را بنویسید
هنریکه دی منزس، اشرافزاده و دولتمرد پرتغالی، از سال ۱۷۲۷ تا ۱۷۸۷ میزیست. او سفیر پرتغال در مادرید بود و در مذاکرات ازدواجهای سلطنتی بین خاندانهای پرتغال و اسپانیا نقش داشت.
باشگاه ورزشی خورخه آنتونیس (AD Jorge Antunes)، مستقر در ویزیلا پرتغال، با سابقهای غنی در فوتسال، افتخارات ملی متعددی از جمله دو قهرمانی جام حذفی پرتغال را در کارنامه دارد.
واندرسون دِ ماسِدو کوستا، فوتبالیست برزیلی متولد ۱۹۹۲، با سابقه بازی در باشگاههای متعدد داخلی و خارجی، از جمله در لیگهای برزیل، پرتغال و کره جنوبی، در پست مهاجم فعالیت میکند.
Cacia نامی چندمنظوره است که هم به یک پاراش در شهرداری آوره، پرتغال و هم به یک جنس حشره، بازیکن فوتبال ایتالیایی و یک روح اسطورهای یونان اشاره دارد.
فیلیپه (۱۵۳۳-۱۵۳۹)، ششمین فرزند و سومین پسر شاه ژان سوم پرتغال و کاترین اتریش، از سال ۱۵۳۷ تا زمان مرگش در سال ۱۵۳۹، ولیعهد پرتغال بود. او پس از درگذشت برادرش مانوئل، این مقام را به ارث برد و پس از مرگ زودهنگام خودش، برادر کوچکترش ژوائو مانوئل ولیعهد شد.
ریتا فونتانیا، فوتبالیست پرتغالی، متولد ۱۳ نوامبر ۱۹۹۳، با سابقه بازی در تیم ملی پرتغال و باشگاه اسپورتینگ سیپی. او که پیش از فوتبال به تنیس میپرداخت، مسیر حرفهای خود را در فوتبال با تیم بوآویستا آغاز کرد و سپس به اتلتیکو مادرید و در نهایت به اسپورتینگ پیوست.
پدرو ایپولیتو، مدیر و بازیکن سابق فوتبال اهل پرتغال، متولد ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۸ است. او در حال حاضر هدایت تیم تازهتأسیس ملاکا در لیگ دسته سوم مالزی را بر عهده دارد.
کانال تلویزیونی فاکس نست متعلق به فاکس اینترنشنال چنلز در پرتغال بود که در ۱۴ آوریل ۲۰۰۸ راهاندازی و در ۱ ژوئیه ۲۰۱۱ با کانال فاکس موزیک جایگزین شد. برنامههای این کانال عمدتاً شامل سریالها و فیلمهای تلویزیونی بود.
انتخابات مقننه پرتغال در ۱ ژانویه ۱۸۶۰ برگزار شد. احزاب اصلی شامل مورخان (Históricos)، میگلیستها (Miguelistas) و تجدیدطلبان (Regeneradores) بودند. نتایج این انتخابات در تاریخ سیاسی پرتغال تأثیرگذار بود.
لئو ناتل، فوتبالیست جوان برزیلی، با شروع در تیمهای پایه بنفیکا و سائو پائولو، خود را به عنوان یک بال خلاق نشان داد. او پس از درخشش در لیگ برزیل، تجربه بازی در قبرس را نیز کسب کرد و اکنون در ملبورن سیتی استرالیا، مسیر خود را ادامه میدهد.
سانی، سگ ماده نژاد آبی پرتغالی، یکی از سگهای خانواده اوباما بود که در سال ۲۰۱۳ به کاخ سفید معرفی شد. این نژاد باهوش و فعال، تاریخچهای غنی در پرتغال دارد و به خاطر تواناییهایش در شنا و کمک به ماهیگیران شناخته میشود.
تئاتر ملی سائو ژوآئو در پورتو، پرتغال، یکی از نمادهای فرهنگی این شهر است. این تئاتر با تاریخچهای غنی از قرن هجدهم، شاهد رویدادهای مهمی بوده و معماری خیرهکنندهای دارد. در این مقاله به بررسی تاریخچه، بازسازیها و جزئیات معماری این بنای باشکوه میپردازیم.
اسقفنشین کویت، یکی از قدیمیترین حوزههای اسقفی کاتولیک در هند، تاریخچهای غنی از دوران استعمار پرتغال تا امروز را دربرمیگیرد. این اسقفنشین که زمانی مرکزیت مناطق وسیعی از آسیا را بر عهده داشت، امروزه نقشی کلیدی در جامعه کاتولیک ایالت کرالا ایفا میکند.
«آبِ انگلستان» (Água de Inglaterra) دارویی مرموز در پرتغال قرن هجدهم بود که از پوست درخت سینکونا تهیه میشد و برای درمان مالاریا به کار میرفت. این دارو که از انگلستان وارد شد، با فراز و نشیبهایی در تاریخ داروسازی پرتغال جایگاه ویژهای یافت.
کلیسای سنت ونسان در براغا، بنای باروک قرن شانزدهم در پرتغال است که به سنت ونسان از ساراگوسا تقدیس شده و از 1986 به عنوان اموال دارای اهمیت عمومی شناخته میشود.
استادیوم کامپو گرانده ورزشگاه پیشین لشبونه پرتغال بود که توسط تیمهای اسپورتينگ CP و بنفیکا استفاده میشد. این ورزشگاه در ۱۹۵۴ پس از بازشدن استادیوم دا لوز بسته شد.
این فهرست شامل نام فرمانروایان استعماری دو کشور عمان و پرتغال در مناطق ممباسا، آنگولا و ماکائو در سال ۱۷۴۱ میلادی و دورههای حکومت آنهاست.
ترویکا به گروه سهگانه متشکل از کمیسیون اروپا، بانک مرکزی اروپا و صندوق بینالمللی پول اشاره دارد که پس از بحران بدهی اروپا برای مدیریت نجات مالی قبرص، یونان، ایرلند و پرتغال تشکیل شد. این گروه برنامههای تنظیم اقتصادی با شرایط سخت مالیاتی اعمال کرد و با انتقادات زیادی از جمله فقدان مشروعیت قانونی و تأثیر منفی بر اقتصاد و جامعه مواجه شد.
این مقاله فهرستی از مهمترین رویدادهای انقلابی و تغییرات سیاسی در تاریخ پرتغال از اوایل قرن نوزدهم تا میانه قرن بیستم را ارائه میدهد. این انقلابها و کودتها، از تغییر نظام سلطنتی تا برقراری جمهوری و سقوط دیکتاتوری، مسیر مدرنیزاسیون و شکلگیری دولتهای معاصر پرتغال را رقم زدهاند.
این مقاله تاریخچه، معماری و کاربری جدید صومعه و کلیسای باروک سنت پدرو دو آلکانتارا را در ساو روکه دو پیکو، آزور پرتغال بررسی میکند؛ از دوران بنا تا بازسازی و تبدیل به اقامتگاه جوانان.
