238 مقاله — صفحه 8 از 20
مانوئل بلانکو راموس، راهب آگوستینی و گیاهشناس اسپانیایی، با تألیف فلور فیلیپین نقش مهمی در ثبت و شناخت گیاهان این مجمعالجزایر داشت.
ریکیا کراسیفرونس گونهای از جگرخزهها از تیره ریکیاسه است. پژوهشی در اکوادور گرمسیری نشان میدهد این گیاه بیشتر در محیطهای شهری دیده میشود و احتمالاً در برابر فاضلاب و فلزات سنگین مقاوم است.
روئلیا اینکومتا گیاهی بومی پوشش گیاهی سرادو در برزیل است که با نامهای علمی قدیمیتر Dipteracanthus incomtus و Eurychanes incomta نیز شناخته میشود.
سنکیو ویسکوزیسیموس گونهای از گیاهان گلدار در سرده سنکیو و خانواده کاسنیان است. این نام علمی جایگاه گیاه را در طبقهبندی گیاهشناسی روشن میکند.
افمرپسیس سردهای کوچک از خزههاست که در خانواده هوکریاسه جای میگیرد و گونههای آن در استرالزی شناخته شدهاند. این نوشتار نگاهی کوتاه به جایگاه گیاهشناختی و گونههای ثبتشده آن دارد.
تیبوچینا ادموندوی گونهای گیاه گلدار و چشمنواز از تیره ملستوماتاسه است که خاستگاه آن شمال برزیل به شمار میرود. این گیاه نخستین بار در سال ۱۹۵۹ توسط الکساندر کورت براده توصیف علمی شد.
ارکیده اپیدندروم تریداکتیلوم گونهای از ارکیدههای هوازی است که در جنس اپیدندروم قرار میگیرد. این گیاه زیبا بومی مناطق استوایی آمریکای جنوبی بوده و در کشورهای اکوادور، پرو، بولیوی و برزیل پراکنش دارد.
کتناردیسیا سردهای از گیاهان گلدار و متعلق به تیره پریمولاسه است. گونههای این سرده بومی منطقهای وسیع از مکزیک تا برزیل هستند و تنوع گیاهی جذابی را در قاره آمریکا نمایش میدهند.
ترنسترومیا کورنری گونهای درخت متعلق به خانواده پنتافیلاساسه است که تنها در جنگلهای باتلاقی اراضی پست شبهجزیره مالزی و بهویژه ایالت جوهور میروید. این گونه بومی و آسیبپذیر، ارزش بالایی برای حفظ تنوع زیستی دارد.
شیستوفورون اورانتیاکوم گونهای از گلسنگهای پوستی است که در سال ۲۰۰۷ در کاستاریکا شناسایی شد. این گونه با داشتن تالوس نارنجیرنگ و خاصیت فلوئورسانس در نور فرابنفش، تنها عضو سرده خود است که ترکیبات لیکسانتون و آنتراکینون را در خود جای داده است.
پروسارتس اسمیتی یا زنگولههای پری گلدرشت، گیاهی چندساله و بومی غرب آمریکای شمالی است که در جنگلهای سایهدار و حتی جنگلهای ردوود میروید و گلهای آویز سفید تا سبزکمرنگ دارد.
بروموس بروموئیدوس، علفی کمیاب از سرده بروموس و بومی آردينهای بلژیک، سالها منقرضشده در طبیعت پنداشته میشد تا بذرهای نگهداریشده و سپس کشف بذرهای دیگر، راه را برای احیای آن هموار کرد.
