21 مقاله — صفحه 1 از 2
ماریا آنخلیکا بوسکو (۱۹۱۷-۲۰۰۶) نویسنده، مترجم و مقالهنویس آرژانتینی بود. نخستین رمان او با عنوان «مرگ با آسانسور میآید» در سال ۱۹۵۴ برنده جایزه امهسه شد. آثار او عمدتاً در ژانر جنایی و با تمرکز بر مسائل اجتماعی نوشته شدهاند.
جورجو منگانلی (۱۹۲۲-۱۹۹۰)، نویسنده، روزنامهنگار و منتقد ادبی ایتالیایی، از پیشگامان جنبش آوانگارد ادبی در دهه ۱۹۶۰ بود. او با ترجمه آثار نویسندگانی مانند ادگار آلن پو و تی.اس. الیوت به ایتالیایی و نگارش آثاری مانند «هیلاروتراژدی» و «سنتوریا»، سبک باروک و اکسپرسیونیستی خود را تثبیت کرد. منگانلی برنده جایزه ویارجو برای رمان «سنتوریا» شد و آثارش همچنان مورد توجه منتقدان قرار دارد.
آنماری راینهرد (۱۹۲۱-۱۹۷۶)، نویسنده آلمانی اهل درِسدِن، با آثاری مانند «تِرایبوگ» و «فلوخت آوس هوهِنوالداو» شناخته میشود. او که عضو حزب اتحاد سوسیالیست آلمان بود، جوایز معتبری مانند جایزه هاینریش مان (۱۹۶۰) و جایزه هنری مارتین آندرسن نکسه (۱۹۶۴) را دریافت کرد. آثار او موضوعاتی مانند سرنوشت پناهندگان پس از جنگ جهانی دوم و سیاستهای نژادی نازیها را به تصویر میکشند.
ویلیام لیونگستون لارند، نویسنده و شاعر آمریکایی، بهخاطر آثارش مانند «پدر فراموش میکند» و «نمونههای تبلیغاتی» شناخته میشود. او در سال ۱۹۰۹ شعری با عنوان «گل ملی فلوریدا» سرود تا انتخاب گل پرتقال بهعنوان گل رسمی ایالت فلوریدا را گرامی بدارد.
آنجلا مارگارت تیرکل (۱۸۹۰-۱۹۶۱) نویسنده انگلیسی-استرالیایی بود که با نام مستعار لزلی پارکر نیز آثار منتشر کرد. او دختر جان ویلیام مککیل، دانشمند کلاسیک اسکاتلندی، و نوه ادوارد برن-جونز، نقاش پیشارافائلی بود. تیرکل دو بار ازدواج کرد و سه پسر داشت. او در استرالیا و انگلستان زندگی کرد و آثارش شامل رمانهای طنزآمیز، داستانهای کوتاه و مقالات میشود.
وزا کانتی، نویسنده و نمایشنامهنویس اتریشی، با وجود استعداد برجسته، بیشتر آثارش پس از مرگش منتشر شد. او با نامهای مستعار مینوشت و تنها رمان شناختهشدهاش، «لاکپشتها»، در دوران تبعید در لندن خلق شد. همسرش، الیاس کانتی، برنده نوبل ادبیات، بعداً او را بهعنوان همکار در کتاب «تودهها و قدرت» معرفی کرد.
ولادیمیر بارتول (۱۹۰۳-۱۹۶۷)، نویسندهی برجستهی اسلوونیایی، بیشتر بهخاطر رمان معروفش *الموت* شناخته میشود. این رمان که در سال ۱۹۳۸ منتشر شد، به زبانهای متعددی ترجمه شده و بهعنوان یکی از محبوبترین آثار ادبیات اسلوونی در جهان شناخته میشود. بارتول که در تریسته ایتالیا متولد شد، در خانوادهای تحصیلکرده و علاقهمند به هنر و علم بزرگ شد. او در رشتههای زیستشناسی و فلسفه تحصیل کرد و تحت تأثیر نیچه و فروید قرار گرفت.
آنائوتا بلکمور (۱۹۶۵-۱۸۹۰)، معروف به لیزی فورد بلکمور، نویسنده، خاطرهنویس و سخنران قطب شمال بود. او بهخاطر خودزندگینامهاش، «سرزمین سایههای نیک»، شناخته میشود که احتمالاً نخستین خودزندگینامه کامل یک اینوک (Inuk) است. بلکمور مدعی تبار اینویت بود، هرچند صحت این ادعا مشخص نیست.
جیزلا زلدن-گوت (۱۸۸۴-۱۹۷۵) نویسنده، آهنگساز و موسیقیشناس مجارستانی بود که در سال ۱۹۳۹ شهروند آمریکا شد. او حداقل چهار کوارتت زهی ساخت و مجموعه بزرگ دستنوشتههای موسیقی خود را به کتابخانه کنگره اهدا کرد. آثار ادبی و موسیقی او با نام جیزلا زلدن-گوت منتشر شد.
سووریانو فرناندز نیکولاس (۱۹۱۹-۲۰۲۱)، نویسنده اسپانیایی اهل مونتهخوس، لئون، با آثار رئالیستی اجتماعی خود شناخته میشود. او نامزد نخستین دوره جایزه پلانتا برای رمان «زمین وعده» در ۱۹۵۲ شد و در همان سال برنده جایزه سلهسیونس د لنگوا اسپانیولا برای کتاب «اخطار تخلیه» گردید. آثار مهم او شامل «مرگهای بیهوده» و «بعد از طوفان» است.
ماریان الن (۱۸۹۲-۱۹۵۳)، نویسنده و شاعر بریتانیایی، با شعر مشهور «باد در داونز» شناخته میشود. او در سیدنی متولد شد و بعدها به انگلستان مهاجرت کرد. الن در جنگ جهانی اول اشعار تاثیرگذاری در سوگ نامزدش، آرتور گرگ، سرود و بعدها به عنوان نویسنده و تصویرگر کتابهای کودک شهرت یافت.
شیوا کومار رایی (۱۹۱۹-۱۹۹۵)، نویسنده و سیاستمدار نپالیزبان اهل دارلینگ، هند بود. او برنده جایزه ساهیته آکادمی در سال ۱۹۷۸ برای مجموعه داستان کوتاه «خاهاره» شد. رایی نخستین وزیر گورکا در ایالت بنگال غربی بود که در سال ۱۹۵۲ به سمت معاون وزیر رسید.
