38 مقاله — صفحه 3 از 4
یوجین ای. کوورت (۱۹۲۶-۲۰۱۵)، متخصص آیرودینامیک آمریکایی، مخترع نخستین سیستم تعلیق مغناطیسی تونل باد عملی، عضو کمیسیون راجرز و رئیس سابق بخش علمی نیروی هوایی آمریکا بود. او با مدرک دکترا از MIT و دریافت جوایز متعدد از جمله مدال گوگنهایم، نقش کلیدی در پیشرفت هوافضا ایفا کرد.
مائوریتس آنه لیفتینک، معروف به مائوس لیفتینک، حشرهشناس هلندی بود که در زمینه اژدهامرغان، بهویژه در جنوبشرق آسیا، تخصص داشت. او سالها در موزه بوگور اندونزی فعالیت کرد و گونههای جدیدی از حشرات را شناسایی و توصیف نمود. لیفتینک در آمستردام متولد شد، در دانشگاه آمستردام تحصیل کرد و پس از مهاجرت به هند شرقی هلند، نقش کلیدی در تحقیقات دریایی و مدیریت موزه ایفا کرد.
سانسلمو، ساناتوریومی در شهر پاسی واقع در منطقه او-ساووا در شرق فرانسه است. این مکان بهدلیل درگذشت پروفسور ماری کوری، دانشمند نامدار، شهرت تاریخی یافته است.
آنری تئوفیل بوکیون (۱۸۳۴-۱۸۸۴) گیاهشناس فرانسوی بود که در پاریس به تدریس علوم طبیعی در دبیرستانهای معتبر پرداخت. او مدرک دکترای علوم طبیعی و پزشکی را کسب کرد و به عنوان استاد دانشکده پزشکی پاریس فعالیت داشت. بوکیون عضو انجمن گیاهشناسی فرانسه و دارنده نشان شوالیه لژیون دونور بود.
استیون ارل کلمنتس (۱۹۵۴–۲۰۰۸)، گیاهشناس آمریکایی و معاون علمی باغ گیاهشناسی بروکلین بود. او عضو هیئت علمی دانشگاه راتگرز و دانشگاه شهری نیویورک، و همچنین رئیس سابق انجمن گیاهشناسی توری بود.
هان کیوی (۱۹۳۳–۲۰۱۹)، مهندس هیدرولیک چینی و عضو آکادمی مهندسی چین بود. او در استان هوبئی متولد شد، از دانشگاه ووهان فارغالتحصیل شد و سالها در مؤسسه تحقیقات آب و برق چین فعالیت کرد. کیوی در سال ۲۰۰۱ به عضویت آکادمی مهندسی چین انتخاب شد و در ۸۶ سالگی در پکن درگذشت.
سیدِل سیلورمن (۱۹۳۳-۲۰۱۹)، انسانشناس آمریکایی، بهخاطر تحقیقاتش در ایتالیا و تلاش برای حفظ اسناد مردمشناسی شناخته میشود. او در خانوادهای یهودی در شیکاگو متولد شد و علاقهاش به مردمشناسی از کودکی آغاز شد. تحقیقات او در روستای مونتهکاستلو دی ویبیو ایتالیا، به بررسی سیستمهای کشاورزی سنتی و اصلاحات ارضی پرداخت. سیلورمن همچنین بهعنوان مدیر اجرایی و رئیس بنیاد وِنِر-گرن، نقش مهمی در ارتقای مردمشناسی ایفا کرد.
حریمورتی کریدالاکسانا (۱۹۳۹-۲۰۲۲) زبانشناس اندونزیایی بود که با تألیف فرهنگنامهها و کتابهای متعدد در زمینه زبانشناسی اندونزیایی، نقش مهمی در توسعه این رشته ایفا کرد. او دارای مدرک دکترا از دانشگاه اندونزی بود و در دانشگاههای معتبر آمریکا و آلمان به تدریس و پژوهش پرداخت.
ژان گیار (۱۹۲۴-۲۰۱۹) مردمشناس و قومشناس فرانسوی بود که بهویژه در زمینه مطالعات ملانزی تخصص داشت. او از ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۲ ریاست انجمن اقیانوسشناسان را بر عهده داشت و بنیانگذار چندین ناشر و مجله فرهنگی بود. گیار در خانوادهای با پیشینه پزشکی در لیون متولد شد و پس از تحصیل در رشته قومشناسی، سالها در نیوکالدونیا و وانواتو به تحقیقات میدانی پرداخت.
هوانگ ژانیوئه (۱۹۲۶-۲۰۱۹) باستانشناس چینی و استاد مؤسسه باستانشناسی آکادمی علوم اجتماعی چین بود. او بر باستانشناسی چین از دودمان هان تا تانگ تمرکز داشت و در کاوشهای مهمی در لویانگ، شیآن و گوانگژو شرکت کرد. آثار او شامل ۹ کتاب و بیش از ۲۰۰ مقاله و گزارش کاوش است.
ویلیام هیلهاوس (۱۸۵۰-۱۹۱۰) نخستین استاد گیاهشناسی دانشگاه بیرمنگام بود. او نقش کلیدی در تأسیس و توسعه آموزش علوم در منطقه میدلندز داشت. هیلهاوس نه تنها در حوزه آکادمیک فعال بود، بلکه در تأسیس مؤسسات علمی و باغهای گیاهشناسی بیرمنگام نیز مشارکت داشت.
آنخل بالفسکی (۱۹۱۰-۱۹۹۷) مخترع و مهندس بلغاری بود که به عنوان رئیس آکادمی علوم بلغارستان و همرئیس آکادمی بینالمللی علوم مونیخ فعالیت کرد. او بنیانگذار مدرسه آکادمیک بلغارستان در زمینه علوم و فناوری فلزات بود و اختراعاتش در زمینه متالورژی و ریختهگری، از جمله روش ریختهگری با فشار مخالف، شهرت جهانی یافت.
