29 مقاله — صفحه 1 از 3
بل، خودرویی چرخسهگانه بریتانیایی است که در سال ۱۹۲۰ توسط دبلیو.جی. بل در شهر راچستر، کنت ساخته شد. این خودرو با موتور JAP یا پرسیژن تولید شد، اما مشخص نیست که تولید انبوه آن آغاز شده باشد.
آئودی فرونت UW 220، معرفیشده در ۱۹۳۳، نخستین خودروی اروپایی بود که از ترکیب پیشران چرخهای جلو و موتور ششسیلندر بهره میبرد. این خودرو پس از حدود دو سال تولید، با مدل UW 225 جایگزین شد که مجهز به موتور بزرگتر ۲.۲۵ لیتری بود. بین سالهای ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۸، فرونت تنها مدل پرتیراژ آئودی بود.
نسل هفتم فورد تاندربرد، خودرویی لوکس شخصی است که از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ تولید شد. فورد با تغییر استراتژی، این خودرو را از کلاس فولسایز به میانسایز منتقل کرد و جایگاه لوکس فولسایز را به فورد LTD لندو واگذار نمود. این نسل با طراحی مربعشکل و تیزتر، پرفروشترین تاندربرد تاریخ شد.
شامروک خودرویی لوکس بود که در اواخر دهه ۱۹۵۰ در ایرلند تولید شد. این خودرو توسط دو کارآفرین آمریکایی در شهر کاسلبلانی تأسیس شد و هدف آن صادرات به بازار آمریکا بود. با وجود طراحی جسورانه، مشکلات فنی و عملکردی باعث توقف تولید آن پس از تنها شش ماه شد.
پالادیوم اتوکارز، شرکت خودروسازی بریتانیایی، در سال ۱۹۱۱ تأسیس شد و خودروهای سبک و تجاری تولید میکرد. این شرکت با استفاده از قطعات فرانسوی، خودروهای ۴ سیلندر با گارانتی ۵ ساله عرضه کرد. پس از جنگ جهانی اول، تولید خودروها با موتور دورمن از سر گرفته شد، اما فعالیتها در سال ۱۹۲۴ متوقف شد.
مسابقه دور استرالیا ۱۹۷۹، با نام رسمی مسابقه اطمینانپذیری رپکو، دوازدهمین دوره از مسابقات دور استرالیا بود. این رقابت از ۵ تا ۱۹ اوت ۱۹۷۹ برگزار شد و مسیر ۱۹٬۰۰۰ کیلومتری را در سراسر استرالیا پوشش داد. تیم پیتر براک، مت فیلیپ و نوئل ریچاردز با رانندگی یک خودروی هولدِن کُمودور، برنده این مسابقه شدند.
فیات بروتتی، خودرویی تاریخی از شرکت فیات، در سال ۱۹۰۵ پس از خرید شرکت آنسالدی معرفی شد. این خودرو با موتور ۳۰۵۲ سیسی و قدرت قابل توجه، در دو نسل تولید شد. نسل اول در ۱۹۰۶ و نسل دوم با نام بروتتی ۲ از ۱۹۰۹ در کارخانه کورسو دانتِ تورین مونتاژ شد.
اینترسری، رقابتی اروپایی از سال ۱۹۷۰، به خودروهای مسابقهای از دورهها و دستههای مختلف اجازه میدهد تا با قوانین کمتر محدودکننده نسبت به سایر سریها با هم رقابت کنند. این سری تحت تأثیر مسابقات انگلیسی دهه ۱۹۶۰ و چلنج کاپ شمال اروپا شکل گرفت و از فرمول گروه ۷ آغاز شد. با گذر زمان، خودروهای فرمول باز با بدنه کامل اسپورت و خودروهای گروه سی نیز به آن پیوستند.
شیوروله سری اچ، شامل مدلهای اچ-۲، اچ-۲.۵، اچ-۳ و اچ-۴، خودروهای کلاسیک آمریکایی بودند که بین سالهای ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶ تولید شدند. این سری با هدف رقابت با فورد مدل تی طراحی شد و ویژگیهایی مانند استارت الکتریکی و ترمزهای بزرگتر داشت. مدل بیبی گرند به عنوان یکی از اولین خودروهای شیوروله، با قیمت ۸۷۵ دلار عرضه شد.
پنگرا، خودروی کیت آمریکایی تولیدشده در سالهای ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳، حاصل خلاقیت جک استراتون است. این خودرو بر پایه فورد پینتو طراحی شد و با هدف رقابت با خودروهای اسپرت مانند پورشه ۹۱۴ تولید گردید. تعداد محدودی از این خودرو (بین ۲۰ تا ۵۰ دستگاه) بهصورت کامل ساخته شد، اما کیتهای جزئی آن به تعداد بیشتری فروخته شد.
لودوفن، شرکت خودروسازی فرانسوی تاسیسشده در سال ۱۹۴۰ توسط آندره ل. لودوفن، خودروهای کوچک دو نفرهای را در پاریس تولید میکرد. این خودروها با موتور بنزینی یا الکتریکی عرضه میشدند و تولید آنها به دلیل شرایط جنگی در سال ۱۹۴۲ متوقف شد.
استودبیکر استارلایت، خودرویی دو در و منحصر به فرد، از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۵ توسط شرکت استودبیکر تولید شد. این خودرو با طراحی ویرژیل اگزنر و الهام از سبک پونتون، به دلیل سقف گرد و شیشههای پانورامیک عقب، توجه بسیاری را به خود جلب کرد. استارلایت با ویژگیهای نوآورانهاش، الگوی طراحی خودروسازان آمریکایی در دهه ۱۹۵۰ شد.
