93 مقاله — صفحه 1 از 8
گلف ویند، قطار مسافربری لوکس، در سال ۱۹۴۹ توسط راهآهن لوئیزویل و نشویل و سیبورد ایر لاین راهاندازی شد. این قطار با توقفهای محدود، مسیر جکسونویل به نیواورلئان را شبانه طی میکرد و امکاناتی مانند واگن رستوران و خوابگاه پولمن ارائه میداد. پس از ادغام شرکتها، در سال ۱۹۷۱ به دلیل عدم سودآوری توسط آمتراک متوقف شد.
ایستگاه راهآهن نوابپالم، واقع در روستای نوابپالم ایالت آندرا پرادش، یکی از ایستگاههای خط اصلی چنای-هاورا است. این ایستگاه روزانه میزبان ۱۲ قطار بوده و در رتبه ۲۵۷۶ شلوغترین ایستگاههای هند قرار دارد. تاریخچه آن به اواخر قرن نوزدهم بازمیگردد و در ردهبندی ایستگاههای غیرحومهای، در گروه NSG-6 طبقهبندی شده است.
ایستگاه راهآهن پانکی دهام، چهارمین ایستگاه بزرگ شهر کانپور در ایالت اوتار پرادش هند است. این ایستگاه با کد PNKD، دارای ۳ سکو و توقفگاه قطارهای سریعالسیر و پستی است. پانکی دهام بهعنوان یک منطقه صنعتی مهم و محل قرارگیری معبد هانومان پانکی، سالانه میزبان هزاران بازدیدکننده است.
ایستگاه اورنج یک ایستگاه برنامهریزیشده برای خط نیوهون مترو-نورث در ایالت کانتیکت است. این ایستگاه قرار بود در پاییز ۲۰۲۱ افتتاح شود، اما به دلیل مشکلات بودجهای فعلاً متوقف شده است. طرح شامل سکوهای مسقف، پارکینگ، و یک پروژه توسعهای چندمنظوره است.
سری کیها ۰۱ و مدلهای مرتبط، قطارهای ریلی بودند که از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۹ توسط راهآهن ملی ژاپن (JNR) مورد استفاده قرار میگرفتند. این قطارها با تولید ۴۹ دستگاه بین سالهای ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶، نقش مهمی در سیستم حملونقل ریلی ژاپن ایفا کردند.
ایستگاه کریپن، واقع در روستای کریپن در شهرداری باد شانداو، زاکسن، آلمان، در ۹ ژوئن ۱۸۵۰ به عنوان بخشی از خط آهن دچین-درسدِن-نویشتات افتتاح شد. این ایستگاه ابتدا با نام شانداو شناخته میشد و در سال ۱۸۷۷ به کریپن تغییر نام داد. امروزه این ایستگاه توسط خط S1 اس-باه درسدِن و قطارهای منطقهای پارک ملی خدمترسانی میشود.
ایستگاه میستیک، واقع در کانتیکت، یک ایستگاه بینشهری در کریدور شمالشرق است که توسط قطارهای آمتراک سرویسدهی میشود. این ایستگاه با تاریخچهای غنی از سال ۱۸۵۸، بازسازیها و تغییرات کاربری متعددی را تجربه کرده است. امروزه به عنوان یک کافه و مرکز گردشگری مورد استفاده قرار میگیرد.
آرژنترن، یک شرکت خصوصی آرژانتینی بود که به مدت حدود یک سال خدمات راهآهن بلگرانو سور و رکا را در استان بوئنوس آیرس اداره میکرد. در مارس ۲۰۱۵، دولت آرژانتین قرارداد با این شرکت را لغو کرد. از آن زمان، خطوط میتره و سان مارتین توسط شرکت دولتی SOFSE اداره میشوند.
ایستگاه راهآهن ناناردین، واقع در خط پارکس-نارومین، در ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۴ افتتاح و در ۵ ژوئن ۱۹۷۶ بسته شد. این ایستگاه دارای سکوی بارگیری کالا بود و امروزه هیچ اثری از آن باقی نمانده است.
ایستگاه راهآهن ونلینگ، واقع در شهر ونلینگ استان چجیانگ چین، بخشی از خطوط راهآهن نیینگبو-تایژو-ونژو و خط تندرو هانگژو-تایژو است. این ایستگاه همچنین به خط متروی S1 تایژو متصل است که در دسامبر ۲۰۲۲ افتتاح شد.
ایستگاه راهآهن مریگام، واقع در خط آهن تولامبا-اِچوکا در ایالت ویکتوریا استرالیا، امروزه تنها به صورت یک محوطه باقی مانده است. از این ایستگاه قدیمی، فقط تپهای که سکوی ایستگاه روی آن قرار داشت و بخشی از ریلهای باقیمانده در محوطه ایستگاه قابل مشاهده است.
وینیپگر، قطاری تاریخی که از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۷ بین شهرهای مینیاپولیس و وینپگ در حرکت بود، نمادی از ارتباطات حملونقلی بین آمریکا و کانادا بود. این قطار با نامهای مختلف از جمله منیتوبا اکسپرس و وینپگ اکسپرس شناخته میشد و با گذر زمان، از لوکوموتیو بخار به دیزل تغییر یافت. در نهایت، به دلیل کاهش تقاضا و از دست دادن قراردادهای پستی، در سال ۱۹۶۷ از رده خارج شد.
