89 مقاله — صفحه 6 از 8
ایستگاه کالج پارک، واقع در کالج پارک جورجیا، یکی از ایستگاههای کلیدی سیستم حملونقل ریلی مارتا (MARTA) است که خطوط قرمز و طلایی را پوشش میدهد. این ایستگاه در ۱۸ ژوئن ۱۹۸۸ افتتاح شد و به مناطق اطراف مانند مورو، ریوردهیل و شهرستان کلیتون خدماترسانی میکند.
در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۸، یک قطار مسافربری متعلق به شرکت ترنورد در پیولتلو ایتالیا واژگون شد. این حادثه که در مسیر کرمونا به میلان رخ داد، منجر به کشته شدن ۳ زن و مجروح شدن بیش از ۱۰۰ نفر شد. بررسیها نشان داد که شکستگی ریل عامل اصلی این سانحه بوده است.
نگاهی به شهرهای آمریکای مرکزی که در گذشته یا حال حاضر، از شبکههای تراموای شهری در سیستم حملونقل خود بهره میبردهاند. این فهرست شامل کشورهای کاستاریکا، السالوادور، گواتمالا، هندوراس، نیکاراگوئه و پاناما است.
ایستگاه مرکزی، واقع در منطقه مرکزی جزیره هنگکنگ، یکی از مهمترین ایستگاههای شبکه متروی امتیآر است. این ایستگاه با ظرفیت روزانه بیش از ۲۰۰ هزار مسافر، به عنوان پایانه جنوبی خط تسوِن وان و ایستگاهی کلیدی در خط آیلند عمل میکند. ایستگاه مرکزی همچنین به ایستگاه هنگکنگ متصل است که خدمات فرودگاه اکسپرس و خط تونگ چونگ را ارائه میدهد.
ایستگاه مککرنن/بلگرویا، بخشی از سامانه قطار سبک ادمونتون در آلبرتا، کانادا است. این ایستگاه که در تقاطع خیابان ۱۱۴ و ۷۶ قرار دارد، به محلههای بلگرویا و مککرنن خدماترسانی میکند. با وجود گنجایش دو قطار پنجعربهایی، این ایستگاه کماستفادهترین ایستگاه شبکه LRT ادمونتون است.
ایستگاه راهآهن کیگرد، یک ایستگاه تاریخی و مرتفع در سیدنی استرالیا است که در مسیر حلقه شهری قرار دارد. این ایستگاه که در سال ۱۹۵۶ افتتاح شد، به عنوان بخشی از شبکه حملونقل عمومی سیدنی، به منطقه تجاری مرکزی و بندر کیگرد خدماترسانی میکند. معماری آن با سبک کارکردگرایانه میاندوجنگ و جزئیات آرتدکو، نمایی منحصربهفرد به این مکان تاریخی بخشیده است.
متروی غربی سیدنی یک پروژه حملونقل ریلی زیرزمینی سریعالسیر است که در حال حاضر در سیدنی، نیو ساوت ولز، استرالیا در حال ساخت است. این خط از هانتر استریت در مرکز شهر سیدنی تا وستمد در حومه غربی سیدنی امتداد مییابد و هدف اصلی آن دو برابر کردن ظرفیت ریلی بین مرکز شهر و حومه غربی و کاهش ازدحام در خط غربی است.
خط تراموا ۴۷D دریک، بخشی از سیستم حملونقل سبک پیتسبرگ، آخرین خط استفادهکننده از واگنهای PCC در این شهر بود. این خط که در اصل بخشی از مسیر بینشهری پیتسبرگ به واشینگتن بود، پس از تغییراتی در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، سرانجام در سال ۱۹۹۹ تعطیل شد. با وجود گذشت سالها، بخشهایی از زیرساختهای آن همچنان باقی مانده است.
بکنهام، شهری در جنوب شرقی لندن، از روستایی کوچک به حومهای پررونق تبدیل شد. با آمدن راهآهن در ۱۸۵۷، جمعیت آن از ۲۰۰۰ به ۲۶۰۰۰ نفر در ۱۹۰۰ رسید. امروزه به عنوان بخشی از منطقه بروملی، با مراکز تجاری، پارکها و ارتباطات حملونقلی قوی شناخته میشود.
ایستگاه مینت، واقع در شهر آمستلوین هلند، یکی از ایستگاههای خط تراموا ۲۵ (آمستلترام) است که بهطور رسمی در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۰ افتتاح شد. پیش از آن، این ایستگاه بخشی از خط مترو/تراموا سبک ۵۱ بود که در سال ۱۹۹۰ راهاندازی شده بود.
ایستگاه دوبوک، واقع در ایالت آیووا، ابتدا به خط آهن مرکزی ایلینوی خدماترسانی میکرد. با وجود برنامهریزی برای ایجاد ایستگاه مشترک در ۱۹۱۷، هر خط آهن به استفاده از ایستگاههای جداگانه ادامه داد. این ایستگاه میزبان قطارهای هاوکی، آیوان و لند او کورن بود. خدمات مسافری در ۱۹۷۱ متوقف شد، اما در ۱۹۷۴ با نام بلک هاک از سر گرفته شد و نهایتاً در ۱۹۸۱ به طور کامل پایان یافت.
خط S23 بخشی از شبکه قطار شهری زوریخ است که تنها در ساعات شلوغ فعالیت میکند. این خط بین ایستگاههای اصلی زوریخ و رومانسهورن تردد دارد و عمدتاً بین وینترتور و زوریخ فعال است. قطارها با لوکوموتیوها و واگنهای دوطبقه مدرن، مسافران را در کوتاهترین زمان ممکن جابجا میکنند.
