12 مقاله
تیم ملی فوتبال آمبازونیا نمایندهی یک موجودیت سیاسی در کامرون جنوبی سابق است. این تیم عضو فیفا نیست و در جام جهانی شرکت نمیکند، اما در رقابتهای هیئت فوتبال نوین (N.F.-Board) حضور دارد.
در آوریل ۱۹۸۲، کویت میزبان نشست فوقالعاده وزرای جنبش عدم تعهد با محوریت مسئله فلسطین بود. این نخستین نشست از سه نشست برنامهریزیشده در آن سال بود که توسط دفتر هماهنگی جنبش در نیویورک سازماندهی شد. این نشست فرصتی تاریخی برای مصر فراهم کرد تا پس از قطع روابط دیپلماتیک با کشورهای عربی به دلیل توافقنامه کمپ دیوید، در کنفرانسی در یک کشور عربی شرکت کند.
گروه MRP-AEG، در سالهای ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸، با هدف انتشار پیمان مولوتوف-ریبنتروپ و پروتکلهای محرمانه آن و رفع آثار آن تشکیل شد. این گروه توسط لاگله پارک، اریک اودام، تیت مادیسون و دیگران در ۱۵ اوت ۱۹۸۷ تأسیس شد و در ۲۳ اوت همان سال، در سالروز پیمان، گردهمایی عمومی در هیروهپارک تالین برگزار کرد.
اتحاد ملی نیروهای دموکراتیک (ANFD) سازمانی ضد فرانکویی بود که در اکتبر ۱۹۴۴، در سالهای نخست حکومت فرانکو در اسپانیا، توسط گروههای سیاسی و اتحادیههای کارگری با ایدئولوژیهای مختلف (جمهوریخواه، سوسیالیست و آنارشیست) تشکیل شد. هدف اصلی این اتحاد، پایان دادن به دیکتاتوری فرانکو و بازگرداندن دموکراسی به اسپانیا بود.
اورانژیسم جنبشی در قرن نوزدهم در دوکنشین بزرگ لوکزامبورگ بود که به دنبال اتحاد شخصی با هلند تحت حکومت خاندان اورانژ-ناساو بود. این جنبش متشکل از اشراف و روحانیون کاتولیک، با گرایش لیبرال میانهرو، در ابتدا به دنبال حفظ استقلال لوکزامبورگ بود. پس از انقلاب بلژیک، بخش غربی لوکزامبورگ به بلژیک پیوست و بخش شرقی به عنوان کشوری مستقل باقی ماند.
نشان گل سفید، انجمنی جکوبیتی بود که در ۱۸۸۶ توسط برترام اشبرنهام تأسیس شد و احیای نئوجکوبیتی را در دهه ۱۸۹۰ کلید زد. این انجمن با جذب هنرمندان و نویسندگان، به احیای علاقه به خاندان استوارت و آرمانهای جکوبیتی پرداخت. با وجود شکاف داخلی و پایان کار در جنگ جهانی اول، میراث آن توسط انجمن استوارت سلطنتی ادامه یافت.
روون آرازی، حقوقدان و سیاستمدار اسرائیلی بود که از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۴ به عنوان نماینده کنست فعالیت کرد. او نقش کلیدی در احیای جنبش هاشومر هاتزایر پس از جنگ جهانی دوم داشت و تا پیش از مرگش در سال ۱۹۸۳، مسیر پر فراز و نشیبی را در عرصه سیاست اسرائیل پیمود.
«خودِ کارگران» اثر وین تورپ، کتابی تاریخی درباره گسترش بینالمللی سندیکالیسم در سالهای ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۳ است؛ دورهای که جنبشهای کارگری با ایدههای رادیکال و کنش مستقیم شکل تازهای یافتند.
اتحاد لالی فنلاند (Suomen Lalli-liitto) سازمانی راستگرای افراطی بود که در سال ۱۹۲۹ با اهداف ناسیونالیسم زبانی، مخالفت با کمونیسم و دموکراسی تأسیس شد. این گروه خواهان کودتا و تعیین دیکتاتور برای فنلاند بود و پیشزمینهای برای جنبش لاپوا تلقی میشود.
جنبش استقلال سیسیل (MIS) یک سازمان فرهنگی جداییطلب بود که در سال ۲۰۰۴ با هدف جدایی سیسیل از ایتالیا تأسیس شد. این جنبش ریشه در حرکتی مشابه در سال ۱۹۴۳ به رهبری آندریا فینوکیارو آپریله داشت.
موشه زوی سگال (۱۹۰۴-۱۹۸۵)، شخصیتی برجسته در جنبشهای سیاسی و نظامی اسرائیل، از جمله ارتسل و لهی بود. او به دلیل نواختن شُوفار در دیوار ندبه برخلاف قوانین قیمومیت بریتانیا، و همچنین فعالیتهایش در دفاع از حقوق یهودیان در فلسطین، شناخته شده است.
آلفونسیسم جنبشی در سلطنتطلبی اسپانیا بود که پس از تأسیس جمهوری دوم در سال ۱۹۳۱، به دنبال بازگرداندن آلفونسوی سیزدهم به تاج و تخت بود. این جریان با کارلیستها، رقبای سلطنتطلب خود، رقابت میکرد.
