15 مقاله — صفحه 1 از 2
پدرو روئیز دِ ولاسکو (۱۹۱۵-۱۹۹۶)، بازرگان مکزیکی و نگهدارنده اسناد تاریخی خانواده، از جمله اصل سند استقلال امپراتوری مکزیک (۱۸۲۱) بود. او این سند را در سال ۱۹۸۷ به دولت مکزیک اهدا کرد. این سند ارزشمند اکنون در موزه تاریخی آکاپولکو نگهداری میشود.
فرانسیسکو دِ پائولا سوارز پردو ای بزارس، زادهٔ ۱۸۲۳ در پوئبلا، یک روحانی و اسقف مکزیکی در اسقفنشین کاتولیک رومی خالاپا بود. او در ۱۸۴۸ به کشیشی منصوب شد و در ۱۸۶۳ به مقام اسقفی رسید. وی در ۱۸۷۰ درگذشت.
هاسیندا کانکابچن در شهرداری تیکسکوکوب، ایالت یوکاتان در جنوب شرقی مکزیک واقع شده است. این مکان یکی از املاکی است که در قرن نوزدهم در دوران رونق گیاه هنکن ایجاد شد. نام کانکابچن از زبان مایا گرفته شده و به معنای «چاه زمین قرمز» است.
کوئوا آومادا، محوطهای باستانشناسی در ایالت نوئوو لئون مکزیک، دارای نقاشیها و حکاکیهای صخرهای باستانی است. این مکان، نمادی از حضور انسانهای نخستین در شمال مکزیک است و قدمت برخی آثار آن به ۶۰۰۰ سال پیش میرسد. کاوشهای باستانشناسان آمریکایی و مکزیکی، اطلاعات ارزشمندی از زندگی و فرهنگ ساکنان اولیه این منطقه ارائه کرده است.
آمانالکو، شهری در ایالت مکزیک، با نام اصلی ندابی به معنای «محل شناور شدن تنههای درخت» شناخته میشد. این شهر با پیشینهای ۱۵ تا ۲۰ هزار ساله، شاهد سکونت اقوام مختلف از جمله ماتلاتزینکا و آزتک بوده است. پس از فتح اسپانیا، آمانالکو تحت حکومت مترپک قرار گرفت و در قرن ۱۹ به شهرداری تبدیل شد. امروزه این شهر با جمعیتی حدود ۲۰ هزار نفر، یادآور تاریخ غنی و مبارزه برای آزادی است.
فرناندو ایگلسیاس کالدِرون (۱۸۵۶–۱۹۴۲) سیاستمدار لیبرال و دیپلمات مکزیکی بود که ریاست حزب لیبرال منحلشده (۱۹۱۲–۱۹۱۵)، نمایندگی سنا از مکزیکو سیتی (۱۹۱۲–۱۹۱۳ و ۱۹۲۰–۱۹۲۴) و سفارت مکزیک در آمریکا (۱۹۲۰) را برعهده داشت. او همچنین نویسنده و مورخی بود که آرشیو نظامی ماریانو اسکوبِدو را به ارث برد و مجموعهای با عنوان «اصلاحات تاریخی» تألیف کرد.
ایستگاه راهآهن بوئناوستا، که به نام ترمینال بوئناوستا نیز شناخته میشد، یک ایستگاه قطار مسافربری در مکزیکو سیتی بود. این ایستگاه در سال ۱۸۷۳ افتتاح شد و از سال ۱۹۰۹ توسط شرکت راهآهن ملی مکزیک اداره میشد. در سال ۲۰۰۵ بسته شد و در ژوئن ۲۰۰۸ با پایانه قطار حومهای جایگزین گردید.
چینامپا د گوروستیزا شهری در ایالت وراکروز مکزیک است که در سال ۱۸۷۴ با نام سان آنتونیو چینامپا تأسیس شد. در سال ۱۹۳۲ به افتخار مانوئل ادواردو د گوروستیزا، نمایشنامهنویس و دیپلمات، به نام کنونی تغییر یافت. این شهر در شمال وراکروز قرار دارد و محصولات اصلی آن ذرت، لوبیا، پرتقال و موز است.
سِرو د لا استرهیا محوطهای باستانی در جنوب شرقی دره مکزیک است که در ارتفاع ۲۴۶۰ متری واقع شده است. این مکان با نام باستانی هوئیزاچتکاتل شناخته میشد و به دلیل برگزاری مراسم «آتش نو» از اهمیت ویژهای برخوردار بود. شواهد باستانشناسی نشان میدهد این منطقه از دوران پیشاکلاسیک تا ورود اسپانیاییها مسکونی بوده است.
انریکه بلتران کاستیلو (۱۹۰۳-۱۹۹۴) از نخستین محافظان محیط زیست در مکزیک بود. او که در دهه ۱۹۲۰ شاگرد آلفونسو هررا در دانشگاه ملی مکزیک (UNAM) بود، به ریاست دو کمیسیون دریایی منصوب شد تا از منابع ساحلی مکزیک محافظت کند. بلتران با دریافت بورس گوگنهایم در ۱۹۳۲، در دانشگاه کلمبیا در زمینه پروتوزوئولوژی مطالعه کرد و پس از آن، مؤسسه منابع طبیعی تجدیدپذیر مکزیک را تأسیس نمود.
گوستاوو گونزالس کاسترو، ملقب به «ال اروتیکو»، از بنیانگذاران گروه تبهکاری لوس زتاس است. او که سابقه نظامی در ارتش مکزیک داشت، پس از استعفا به کارتل خلیج پیوست و به یکی از قاتلان حرفهای این گروه تبدیل شد. گونزالس کاسترو در عملیاتهای مهمی مانند فراری دادن ۲۵ زندانی در ۲۰۰۴ نقش داشت و همچنان در فهرست تحتتعقیبترین افراد مکزیک قرار دارد.
کلاودیو د آرچینیگا، معمار و مجسمهساز اسپانیایی قرن شانزدهم، خالق شاهکارهای معماری مکزیک از جمله کلیسای جامع مکزیکوسیتی است. او سبک رنسانس را به دنیای جدید برد و میراث ماندگاری از خود بر جای گذاشت.
