5 مقاله
اسماعیل بن شریف، سلطان مراکش از ۱۶۷۲ تا ۱۷۲۷، بنیانگذار قدرت نظامی و سیاسی مراکش نوین بود. او با تشکیل ارتش حرفهای و فتح شهرهای تحت اشغال اروپاییان، قلمرو مراکش را تثبیت کرد.
آسیلا، شهری در مراکش، دو بار تحت حکومت پرتغال قرار گرفت: از ۱۴۷۱ تا ۱۵۵۰ و دوباره از ۱۵۷۷ تا ۱۵۸۹. این دوره با نبردهای متعدد، محاصرهها و تعاملات پیچیده با حکام محلی مراکش همراه بود. پرتغالیها استحکامات نظامی مهمی مانند برجهای بورژ البحار و بورژ الکامرا را در این شهر ساختند.
احمد العباس، واپسین فرمانروای دودمان سعدی در مراکش بود که در سال ۱۶۵۳ به قدرت رسید. دوران حکمرانی او با خیانت عمویش به پایان رسید؛ اما انتقام خون او توسط خواهر ناتنیاش رقم خورد و این پادشاهی به شاهزادگان علوی رسید.
ابویعقوب یوسف الزهیلی البدیسی، عارف و دانشمند مراکشی قرن چهاردهم، به عنوان آخرین عارف بزرگ مراکشی توسط ابن خلدون معرفی شده است. مقبره او در نزدیکی شهر قدیم بدیس، زیارتگاه «سیدی بو یعقوب» است که همچنان مورد احترام مردم محلی است.
ابو فارس عبدالله، ملقب به الواثق بالله (۱۶۰۸-۱۵۶۴)، یکی از پسران احمد المنصور و از حاکمان سلسله سعدی در مراکش بود. او بین سالهای ۱۶۰۳ تا ۱۶۰۸ بر بخشهایی از جنوب مراکش، مراکش و فاس حکومت کرد و درگیر نزاعهایی با برادر ناتنیاش زیدان ابو معالی بود.
