9 مقاله
پرترپتیکوس، اثری فلسفی از ارسطو در قرن چهارم پیش از میلاد، با هدف ترغیب به فلسفهورزی نوشته شده است. این اثر، که امروزه تنها در قطعات و گزارشهای باستانی باقی مانده، احتمالاً به شکل گفتگوی سقراطی نگاشته شده و تأثیر عمیقی بر آثار بعدی مانند Hortensius سیسرو گذاشته است.
ایدهآلیسم ذهنی یا تجربهگرایی ذهنی، نوعی مونیسِم فلسفی است که تنها وجود ذهن و محتوای ذهنی را قبول دارد. این نظریه با مادهباوری حذفگرایانه در تضاد است و واقعیت را کاملاً وابسته به ذهنِ درککننده میداند. جورج برکلی، فیلسوف ایرلندی، از مهمترین مدافعان این نظریه است که معتقد بود جهان تنها از ذهن انسان و خدا تشکیل شده است.
پتروس کمپوستلایی، نویسنده اثر «تسلی بخشش عقل» است که بر پایه کتاب «تسلی بخشش فلسفه» بواتیوس نوشته شده است. او احتمالاً یک معلم دستور زبان در سانتیاگو دِ کمپوستلا بین سالهای ۱۳۱۷ تا ۱۳۳۰ بوده است، اگرچه پیش از این تصور میشد که اسقفی در قرن دوازدهم بوده است.
سال ۲۰۱۷ در حوزه فلسفه شاهد رویدادهای مهمی بود، از جمله تأسیس وبسایت کیالو برای نقشههای استدلالی مشارکتی، برگزاری کنفرانسهایی به یاد فیلسوفان برجسته، و اعطای جوایز معتبر به فیلسوفان و اندیشمندان. همچنین، آثار ارزشمندی در زمینههای مختلف فلسفی منتشر شد و جامعه فلسفی با درگذشت چند تن از فیلسوفان برجسته روبرو گردید.
سابینا ابرسمایر، فیلسوف آلمانی و استاد دانشگاه کپنهاگ، بهخاطر مطالعاتش در فلسفه رنسانس و دوران آغازین مدرن شناخته میشود. او ریاست انجمن اروپایی فلسفه دوران آغازین مدرن را از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ برعهده داشت و دارای مدرک دکترا از دانشگاه هیلدسهایم است.
تئوبالد زیگلر، فیلسوف و مربی آلمانی، در ۹ فوریه ۱۸۴۶ در گوپینگن، وورتمبرگ زاده شد. او در دانشگاه توبینگن الهیات و فلسفه خواند و سپس به عنوان معلم در مدارس متوسطه در شهرهای مختلف تدریس کرد. زیگلر در ۱۸۸۲ به عنوان معاون مدیر یک مدرسه پروتستان در استراسبورگ و در ۱۸۸۶ به عنوان استاد فلسفه در دانشگاه استراسبورگ منصوب شد. از آثار مهم او میتوان به زندگینامه دیوید فریدریش اشتراوس و کتابی درباره فریدریش نیچه اشاره کرد.
رئالیسم معتدل، دیدگاهی در فلسفه وجودشناسی است که با نظریه جوهری ارسطو پیوند دارد. این نظریه، وجود مفاهیم کلی را نه در جهانی مجزا (مانند افلاطون) و نه صرفاً در ذهن، بلکه به صورت جزئیشده و تکثیرشده در مصادیقشان میپذیرد. این رویکرد، حد وسطی بین رئالیسم افلاطونی و نامگرایی محسوب میشود.
سال ۱۹۴۰ در تاریخ فلسفه با وقایعی چون اسارت ژان-پل سارتر و خودکشی والتر بنیامین، انتشار آثاری از هارد، هارتمن و گلهن، و تولد فیلسوفانی چون سال کرپکی و مایکل رِز همراه بود. این سال شاهد مرگ چهرههای برجستهای چون لئون تروتسکی و اما گلدمن نیز بود.
فرانتس ساموئل کارپه، فیلسوف برجسته اسلوونیایی قرن هجدهم و رئیس دانشگاه اولوموتس بود. او که از پیروان لایبنیتس و لاک به شمار میرفت، به دلیل نقد دیدگاههای کانت و ترویج تجربهگرایی و دئیسم در مجامع علمی وین و اولوموتس شهرت داشت.
