3 مقاله
رئالیسم معتدل، دیدگاهی در فلسفه وجودشناسی است که با نظریه جوهری ارسطو پیوند دارد. این نظریه، وجود مفاهیم کلی را نه در جهانی مجزا (مانند افلاطون) و نه صرفاً در ذهن، بلکه به صورت جزئیشده و تکثیرشده در مصادیقشان میپذیرد. این رویکرد، حد وسطی بین رئالیسم افلاطونی و نامگرایی محسوب میشود.
سال ۱۹۴۰ در تاریخ فلسفه با وقایعی چون اسارت ژان-پل سارتر و خودکشی والتر بنیامین، انتشار آثاری از هارد، هارتمن و گلهن، و تولد فیلسوفانی چون سال کرپکی و مایکل رِز همراه بود. این سال شاهد مرگ چهرههای برجستهای چون لئون تروتسکی و اما گلدمن نیز بود.
فرانتس ساموئل کارپه، فیلسوف برجسته اسلوونیایی قرن هجدهم و رئیس دانشگاه اولوموتس بود. او که از پیروان لایبنیتس و لاک به شمار میرفت، به دلیل نقد دیدگاههای کانت و ترویج تجربهگرایی و دئیسم در مجامع علمی وین و اولوموتس شهرت داشت.
