27 مقاله — صفحه 1 از 3
دکتر فرنتس فینکی (۳۰ ژانویه ۱۸۷۰ – ۲۳ ژانویه ۱۹۴۹)، حقوقدان مجارستانی، از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۰ به عنوان دادستان کل مجارستان خدمت کرد. او عضو آکادمی علوم مجارستان و مجلس اعیان بود. آثار او در حقوق کیفری و آیین دادرسی کیفری همچنان ارزشمند است.
بارتلمی دو شاسنو (۱۴۸۰–۱۵۴۱) حقوقدان فرانسوی بود که بهخاطر دفاع مشهور خود از گروهی موش در دادگاهی عجیب در اتون فرانسه شناخته میشود. او در دانشگاههای معتبر حقوق خواند و بهعنوان وکیل و قاضی در پارلمانهای دیژون و اکس فعالیت کرد. مهمترین اثر او، «شرح بر رسوم دوکنشین بورگوندی»، نخستین تحلیل علمی از حقوق عرفی فرانسه است که حتی در تفسیر کد ناپلئون نیز مورد استفاده قرار گرفت.
فرانسوآ پوله، حقوقدان اهل دوایی در فلاندر (امروزه در فرانسه)، در دانشگاه لوون تحصیل کرد و مدتی در دانشگاه پاریس تدریس نمود. پس از بازگشت به زادگاهش، به وکالت پرداخت و دستنوشتهای ناتمام درباره مؤسسات حقوقی رومی بر جای گذاشت که بعدها توسط دامادش چاپ شد.
الکساندر کانینگهام، وکیل و دوست نزدیک رابرت برنز، شاعر اسکاتلندی، در ادینبورگ با او آشنا شد. او نه تنها حامی مالی خانواده برنز پس از مرگش بود، بلکه از معدود افرادی بود که برنز نظراتشان را در مورد آثارش جدی میگرفت. کانینگهام در نامهنگاریهای گسترده با برنز، نه تنها در امور شخصی بلکه در مسائل حرفهای نیز او را یاری میکرد.
الحاق اموال (Attachiamenta bonorum) در کتب حقوقی باستان، به فرآیند مصادره اموال منقول برای وصول بدهیهای شخصی یا مطالبات اموال اشاره دارد. این مفهوم در سیستمهای حقوقی کهن برای تضمین بازپرداخت بدهیها به کار میرفت.
سر ویلیام چین (درگذشت ۱۴۴۳) یک حقوقدان انگلیسی و رئیس دادگاه کینگز بنچ از ۱۴۲۴ تا ۱۴۳۸ بود. او به عنوان یکی از ناشناختهترین قضات ارشد دوره قرون وسطی توصیف شده است. با وجود سوابق مبهم، نقش او در نظام قضایی انگلستان و ارتباطش با اشراف زمان، قابل توجه است.
یوهان وسکه فون پوتلینگن (۱۸۰۳-۱۸۸۳) حقوقدان، دیپلمات، نویسنده، آهنگساز و خواننده اتریشی بود. او با نام مستعار یوهان هوون آثار موسیقی خود را منتشر میکرد. وسکه در لهستان متولد شد و در وین تحصیل کرد. او همزمان در دو عرصه خدمت دولتی و موسیقی فعالیت داشت. به عنوان حقوقدان، آثار مهمی در زمینه حقوق مولفان موسیقی منتشر کرد و به عنوان آهنگساز، بیش از ۳۳۰ لیدر و ۶ اپرا ساخت.
اصل تفتیش، روشی در دادرسی کیفری است که در ایتالیا شکل گرفت و بر اساس تحقیق رسمی در پروندههای کیفری استوار است. این اصل در حقوق رومی ریشه دارد و در دورههای مختلف از جمله در حقوق کلیسایی و حقوق کیفری سکولار ایتالیا و امپراتوری مقدس روم کاربرد یافت. در آلمان، با تصویب قانون کارولینا در ۱۵۳۲، این اصل به قانون تجربی تبدیل شد و تا قرن نوزدهم ادامه داشت.
قاضی بوید ممکن است به چند قاضی برجسته اشاره داشته باشد که در دادگاههای مختلف ایالات متحده و کانادا خدمت کردهاند. از جمله این افراد میتوان به جیمز ادموند بوید، جان الکساندر بوید، جان فرانک بوید، ماریون اسپید بوید و ساموئل اس. بوید اشاره کرد.
ریچارد کری، اهل شهرستان الیزابت سیتی در ویرجینیا، پس از تحصیل در رشته حقوق، به عنوان وکیل در دادگاههای محلی فعالیت کرد. در سال ۱۷۷۷ به سمت قاضی دادگاه دریاداری منصوب شد و به سرعت به ریاست این دادگاه رسید. او همچنین عضو نخستین دادگاه تجدیدنظر بود. در سال ۱۷۸۸ به دادگاه عمومی منتقل شد و در سال ۱۷۸۹ درگذشت.
هنری کمپبل بلک (۱۸۶۰–۱۹۲۷)، حقوقدان و نویسنده آمریکایی، بنیانگذار فرهنگ لغت حقوقی بلک است که نخستین بار در ۱۸۹۱ منتشر شد. این فرهنگ، مرجع اصلی اصطلاحات حقوقی در جهان انگلیسیزبان به شمار میرود. بلک همچنین سردبیر نشریه «بررسی قانون اساسی» از ۱۹۱۷ تا زمان درگذشتش بود.
سر ادوارد کوک (۱۵۵۲-۱۶۳۴) حقوقدان، قاضی و سیاستمدار انگلیسی بود که به عنوان بزرگترین حقوقدان دوران الیزابت و جاکوبین شناخته میشود. او در خانوادهای اشرافی متولد شد، در کالج ترینیتی کمبریج تحصیل کرد و سپس به اینر تمپل رفت. کوک به عنوان وکیل در پروندههای مهمی شرکت کرد و به پارلمان راه یافت. او به عنوان دادستان کل، در پروندههای مشهور از جمله توطئه باروت نقش داشت. کوک به عنوان رئیس دادگاههای مشترک و کینگز بنچ خدمت کرد و با محدود کردن اختیارات پادشاه، بر حقوق پارلمان تأکید کرد.
