46 مقاله — صفحه 2 از 4
اتاویانو گارزادوری (حدود ۱۵۷۰–۱۶۵۳) یک روحانی کاتولیک رومی بود که بهعنوان آرشیسقف زادار (۱۶۲۴–۱۶۳۹) و اسقف بویانو (۱۶۲۲–۱۶۲۴) خدمت کرد. او در ویچنزا، ایتالیا متولد شد و در طول زندگی خود مناصب مذهبی مهمی را بر عهده گرفت.
مقبرهی سرباز گمنام در رم، زیر مجسمهی الههی روما در محوطهی آلتاره دلا پاتریا قرار دارد. این مکان مقدس به یادبود سربازان ایتالیایی کشتهشده و مفقودشده در جنگها اختصاص یافته است. هر ساله در مراسم رسمی روز آزادی ایتالیا، روز جمهوری ایتالیا و روز وحدت ملی و نیروهای مسلح، رئیسجمهور و مقامات ارشد ایتالیا با اهدای تاج گل، به این مقبره ادای احترام میکنند.
جوزپه کاروزو، ملقب به زی بپه، راهزن مشهور ایتالیایی در قرن نوزدهم بود. او ابتدا به عنوان سرایدار برای خانواده نجیبزاده ساراسنو کار میکرد، اما پس از تیراندازی به گارد ملی، به راهزنی روی آورد. کاروزو به عنوان یکی از معاونان بیرحم کارمینو کروکو شناخته میشد، اما بعدها به مقامات ساووی تسلیم شد و در سرکوب راهزنی در منطقه وولتوره نقش داشت.
پیرو لیگوریو (۱۵۸۳-۱۵۱۲) معمار، نقاش، باستانشناس و طراح باغ ایتالیایی در دوره رنسانس بود. او به عنوان معمار پاپی واتیکان زیر نظر پاپهای پل چهارم و پیوس چهارم کار کرد، فوارههای ویلا دِسته در تیولی را برای کاردینال ایپولیتو دوم دِسته طراحی نمود و به عنوان باستانشناس دربار در فرارا خدمت کرد. لیگوریو اشتیاق عمیقی به آثار کلاسیک رومی داشت.
سرزمین سنت بندیکت، قلمرو غیرمذهبی صومعه قدرتمند مونتهکاسینو، از قرن هشتم تا نوزدهم وجود داشت. این قلمرو بخشی از ایالتهای بزرگتر از دوکنشین بنونتو تا پادشاهی دو سیسیل بود و هرگز به صورت مستقل نبود. این سرزمین با اهدای زمین در سال ۷۴۴ میلادی توسط جیسولف دوم بنونتو تأسیس شد و تا ۸۰ هزار هکتار گسترش یافت.
ایچانا، شهری باستانی در سیسیل، به دلیل مقاومت طولانیمدت در برابر سیراکوزها شهرت دارد. با وجود اشاره استفانوس بیزانتی به ریشه نام آن، اطلاعات دقیقی از موقعیت جغرافیایی یا دوره تاریخی این شهر در دست نیست. برخی محققان معتقدند نام صحیح آن «ایپانا» بوده است. بقایای احتمالی این شهر در منطقه وندیکاری، نزدیک نوتو، شناسایی شده اما این موضوع همچنان در حد حدس و گمان است.
پررو (به اکسیتانی: Lo Perrier، به فرانسوی: Le Perrier) یک شهرداری در شهر متروپولیتن تورین در منطقه پیدمونت ایتالیا است. این شهر در جنوب غربی تورین قرار دارد و با شهرداریهایی مانند رووره، پروسا آرجنتینا، ماسلو و پومارتو هممرز است.
آلبِرتوی پنجم دِ اِسته (۱۳۴۷–۱۳۹۳ میلادی) از ۱۳۸۸ تا زمان درگذشتش، فرمانروای فرارا و مودنا بود. او که پسر اوبییتسو سوم بود، پس از مرگ برادرش نیکولو، به حکومت انحصاری رسید. آلبِرتو بنیانگذار دانشگاه فرارا در ۱۳۹۱ است و دو بار ازدواج کرد: نخست با جووانا دِ رابرت و سپس با معشوقهاش ایزوتا آلبارِسانی.
سال ۱۹۷۲ در ایتالیا با رویدادهای سیاسی، فرهنگی و ورزشی مهمی همراه بود. از جمله این رویدادها میتوان به انتخابات عمومی، جشنواره فیلم ونیز و مسابقات ورزشی اشاره کرد. همچنین این سال شاهد تولد چهرههای سرشناسی در عرصه هنر و ورزش بود.
کارولا، زنی که ادعا میشود نخستین دوگارسا (همسر دوگه) ونیز بوده، در منابع تاریخی اولیه نامشخص است. این عنوان نخستین بار در قرن ۱۹ میلادی مطرح شد. ادگکامب استیلی در کتاب خود، او را کنتسی فرانکی و ندیمهی امپراتریس شارل کبیر معرفی میکند که با اوبلریو ازدواج سیاسی کرد. بااینحال، بسیاری از جزئیات زندگی او، ازجمله ماجراجوییهای اسطورهایاش، فاقد شواهد تاریخی معتبر هستند.
کارلو آنتونیو دل پوتزو (۱۵۴۷-۱۶۰۷)، اسقف اعظم پیزا از خانواده اشرافی دل پوتزو دلا سیسترنا بود. او عموی کاسیانو دل پوتزو بود و آثار ماندگاری مانند ساخت نمازخانه در کامپوسانتو مونومنتاله، تأسیس کالج پوتئانو و ریختن زنگ برج کج پیزا را بر جای گذاشت.
پائولو گوئینیجی (۱۳۷۲-۱۴۳۲) از ۱۴۰۰ تا ۱۴۳۰ میلادی به عنوان فرمانروای لوکا حکومت کرد. او که از خانوادهای برجسته در لوکا بود، پس از درگیریهایی با برادرانش، قدرت را به دست گرفت. گوئینیجی با تقویت استحکامات شهر، رونق تجارت مرمر کارارا و حمایت از هنر، لوکا را به مرکز فرهنگی و اقتصادی تبدیل کرد. با این حال، حمله جمهوری فلورانس در ۱۴۲۹ و شورش مردمی، به حکومت او پایان داد و در نهایت در اسارت در پاویا درگذشت.
