10 مقاله
خاندان کوسپیوس یکی از خانوادههای پلبیهای رومی با رتبه سوارکاری بودند. با وجود اینکه تعداد کمی از اعضای این خاندان به مناصب عالی دولتی رسیدند، لوکوس کوسپیوس کامرینوس در دوران هادریان به مقام کنسولی دست یافت. اعضای برجسته دیگر شامل پوبلیوس کوسپیوس، مدیر مالیاتی در آفریقا، کوسپیوس فادوس، فرماندار یهودی در دوران کلودیوس، و چند کنسول دیگر در قرنهای دوم و سوم میلادی بودند.
مارکوس فابیوس آمبوستوس در سال ۳۲۲ پیش از میلاد به عنوان فرماندار سوارهنظام جمهوری روم فعالیت میکرد. هویت او به عنوان پسر کنسول مارکوس فابیوس آمبوستوس، بر اساس اشارهای در نوشتههای لیوی است. با این حال، برخی مورخان معتقدند که خود کنسول سهبار انتخابشده، این سمت اداری را بر عهده داشته است.
آپولینوس، آزادشده پوبلیوس لیکینیوس کراسوس در سده نخست پیش از میلاد، به دوست مورد اعتماد سیسرو و سرباز وفادار ژولیوس سزار تبدیل شد. او با تدوین تاریخ فتوحات سزار و احتمالاً نگارش زندگینامه کراسوس، نقش قابل توجهی در ثبت وقایع تاریخی روم ایفا کرد.
تیتوس پومپونیوس آنتیستیانوس فونیسولانوس ویتونیانوس، سناتور رومی نیمه اول قرن دوم میلادی بود که در سال ۱۲۱ میلادی به مقام کنسول سوفکت رسید. اطلاعات ما از او محدود به کتیبههاست و پیش از کنسولی، فرمانداری لایکیا و پامفیلیا را بر عهده داشت.
کوینتوس والریوس اورکا، پرتور و فرماندار رومی آفریقا، در جنگ داخلی در کنار ژولیوس سزار ظاهر شد؛ از حمایت او از سیسرون تا تصرف ساردینیا و ماجرای زمینهای وُلاترای، روایتی از سیاست و قدرت در روم باستان.
گایوس دومیتیوس دکستر، سناتور رومی قرن دوم، دو بار به مقام کنسولی رسید و در حمایت از سپتیموس سوروس، فرمانداری سوریه فلسطین و ریاست شهر رم را بر عهده گرفت.
نام «مارکوس پورکیوس کاتو» به چند شخصیت مختلف در روم باستان اشاره دارد؛ از کاتوی بزرگ، سیاستمدار و نویسندهای سختگیر، تا کاتوی جوان، مخالف سرسخت ژولیوس سزار.
وِتیوس گراتوس، سناتور رومی از خاندان پاتریسین وِتی، در سال ۲۵۰ میلادی به مقام کنسولی رسید. او با کنسولهای دیگری از خاندان خود ارتباط داشت و احتمالاً پسرش نیز در سال ۲۸۰ میلادی به کنسولی رسید.
ترنسکتسیو اکوئیتوم، رژه سالانه جوانان اشرافزاده سوارکار روم در ۱۵ ژوئیه بود. این مراسم از معبد مارس آغاز و در معبد ژوپیتر در تپه کاپیتول به پایان میرسید و ریشه در نبرد دریاچه رجیلوس داشت. امپراتور آگوستوس این سنت را احیا کرد.
خاندان تیفرنیا یکی از خانوادههای اشرافی اما گمنام در روم باستان بود. نام هیچیک از اعضای این خاندان در تاریخ ثبت نشده، اما وجود چندین کتیبه، اطلاعاتی درباره آنها به دست میدهد. خاستگاه اصلی این خاندان در اومبریا بوده است.
