6 مقاله
سی. وی. رامان پیلای (۱۸۵۸-۱۹۲۲)، نویسنده و نمایشنامهنویس برجسته هندی، بهعنوان یکی از پیشگامان ادبیات مالایالم شناخته میشود. او با آثاری مانند «مارتانداوارما»، «دهارماراجا» و «راماراجا باهادور» در ژانر رمان تاریخی شهرت یافت. رامان پیلای همچنین بنیانگذار چندین نشریه و نویسنده نخستین نمایشنامههای مالایالم بود.
الن لاکشمی گوره (۱۸۵۳-۱۹۳۷) شاعر، مبلغ مسیحی، شماس و پرستار هندی بود. او که در بنارس متولد شد، توسط مبلغان مسیحی بزرگ شد و در انگلستان تحصیل کرد. پس از بازگشت به هند، به عنوان مبلغ مسیحی، معلم و پرستار فعالیت کرد و اشعار و سرودهای مذهبی تأثیرگذاری سرود.
آنکیت چادها، نویسنده و هنرمند راوی هندی، با احیای سنت کهن «داستانگویی» و خلق فرم نوین «داستان موسیقایی»، پلی میان گذشته و حال زد. او با تلفیق موسیقی و روایت، داستانهایی از کبیر تا گاندی خلق کرد که در ییل و هاروارد نیز طنینانداز شد.
باسکار مایا، نویسنده، پژوهشگر و مترجم برجسته هندی بود که با سبک پیشرو و آثار فراوانش در ادبیات هندی و کنادا شناخته میشد. او در طول عمر خود نزدیک به ۵۲ کتاب تألیف کرد و جایزه معتبر آکادمی ساهتیا را دریافت نمود.
پی. اس. سوبراهمانیا شاستری، استاد سانسکریت و پژوهشگر برجسته ادبیات تامیل، نخستین کسی بود که تولکاپیام را به انگلیسی برگرداند و با ترجمههای گستردهاش، پلی میان ادبیات هند باستان و پژوهشهای نوین ساخت.
«تاریخچه شاعران تلوگو» (Andhra Kavula Charitramu) اثری مهم از کندوکوری ویرسالینگام است که به شرح حال شاعران زبان تلوگو میپردازد. این کتاب که در سه بخش منتشر شده، نگاهی عمیق به ادبیات تلوگو از دوران باستان تا معاصر دارد و زندگی شاعران را بر سرودههایشان اولویت بخشیده است.
