معرفی
ویلیام «اسموکی» ساندرز، زاده ۱۳ آوریل ۱۹۱۵ و درگذشته ۳۰ ژوئیه ۱۹۸۶، سوارکاری شناختهشده در مسابقات اسب اصیل بود که نامش با فتح تاج سهگانه اسبدوانی آمریکا در سال ۱۹۳۵ بر زین اسب اوماها ثبت شد. او در دوران فعالیت خود بیشتر با لقب «اسموکی» شناخته میشد، اما گزارشهای خبری زمان حیاتش از لقب «ویلی» نیز استفاده میکردند.
سالهای آغازین
ساندرز اگرچه در محافل اسبدوانی چهرهای کانادایی به شمار میرفت، اما در بوزمن، ایالت مونتانا، به دنیا آمد. او در هشتسالگی همراه خانوادهاش به کالگری در آلبرتا نقل مکان کرد و در همان سالها، وقت زیادی را در پیستهای کانادا بهعنوان پیادهگردان اسبها و سوارکار تمرینی گذراند.
در نوجوانی، ساندرز به بوزمن بازگشت؛ جایی که نزد عمویش، گای ساندرز، زندگی میکرد، به تحصیل در دبیرستان پرداخت و در پیستهای کوچک مونتانا مسابقه میداد. او در سال ۱۹۳۲ به کالیفرنیا رفت و مسیر حرفهایاش را جدیتر دنبال کرد.
آغاز حرفه در کالیفرنیا
ساندرز در کالیفرنیا با قرارداد برای ل.تی. وایتهیل، مربی اسبدوانی، شروع به سوارکاری کرد و در ۴ آوریل ۱۹۳۲ نخستین پیروزی مهم خود را در پیست تانفوران در شمال کالیفرنیا به دست آورد. در پیستهای جنوب کالیفرنیا، جورج وولف، سوارکاری زاده آلبرتا و عضو تالار مشاهیر اسبدوانی ایالات متحده، او را در فنون سوارکاری راهنمایی کرد.
حرکت به سمت شرق و فتح تاج سهگانه
ساندرز سپس به ساحل شرقی آمریکا رفت و برای مالکان سرشناسی مانند ویتلی استیبل، هال پرایس هدلی و ویلیام وودوارد زین زد. او در سال ۱۹۳۴ هندیکپ روچامبو را در پیست ناراگانست بر زین فایرنو، کره نر بلایر استاد متعلق به وودوارد و تحت آموزش سانی جیم فیتزیمونز، برد.
فیتزیمونز سپس ساندرز را بر زین کره نر اوماها نشاند و این همکاری در سال ۱۹۳۵ به یکی از بزرگترین دستاوردهای اسبدوانی آمریکا انجامید: فتح تاج سهگانه با پیروزی در کنتاکی دربی، پریکنس استیکس و بلمونت استیکس. در همان سال، ساندرز نخستین دوره سانتا آنیتا اوکس را نیز بر زین دانلین لیدی برد.
پس از شهرت یافتن بهعنوان سوارکار، او حتی نقشی کوتاه در فیلم کمدی آقای سلبریتی در سال ۱۹۴۱ داشت و در آن فیلم، خودش را بازی کرد.
مشکل وزن، جنگ جهانی دوم و بازگشت
مشکل حفظ وزن مجاز بارها مسیر حرفهای ساندرز را با وقفه روبهرو کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم، او به ارتش ایالات متحده پیوست و در جبهه اقیانوس آرام خدمت کرد. در چهار سال خدمت نظامی، ابتلا به مالاریا باعث کاهش وزن چشمگیر او شد؛ اتفاقی که پس از پایان جنگ، بازگشتش به دنیای اسبدوانی را ممکن ساخت.
در سال ۱۹۴۸، ساندرز بووارد را به پیروزی در لوییزیانا دربی رساند و سپس با همان اسب در پریکنس استیکس به جایگاه سوم رسید.
پایان سوارکاری و ورود به مدیریت مسابقات
وقتی دوران سوارکاری ساندرز در سال ۱۹۵۰ به پایان رسید، او بهعنوان مربی فعالیت کرد و سپس به مقام رسمی مسابقات اسبدوانی در پیستهای ایلینوی، نیوجرسی و پیست کالدر ریسکورس در فلوریدا تبدیل شد.
در سال ۱۹۷۶، همزمان با تأسیس تالار مشاهیر اسبدوانی کانادا، ساندرز به جمع برگزیدگان این تالار راه یافت.
زندگی شخصی و پرونده جنجالی قتل
پس از پیروزی در تاج سهگانه، ساندرز در اکتبر ۱۹۳۵ درگیر یک پرونده جنجالی قتل شد. او و دوستش والتر شفر برای تفریح شبانه به لوییویل کنتاکی رفتند، در یک بار با دو زن آشنا شدند و آن چهار نفر تا پاسی از شب به خوشگذرانی پرداختند.
در مسیر رانندگی در جادهای تاریک، یکی از زنان، اولین اسلیوینسکی، در خودرو دچار تهوع شد و ساندرز او را وادار کرد از خودرو بیرون برود. سه نفر دیگر به راه خود ادامه دادند و اسلیوینسکی را در حالی که روی جاده تلوتلو میخورد رها کردند. شفر رانندگی میکرد و سه نفر تصمیم گرفتند برگردند و او را پیدا کنند، اما موفق به دیدنش نشدند.
در مسیر بازگشت، آنها احساس کردند خودرو به چیزی برخورد کرده است؛ با این حال شفر تصور کرد برخورد با سنگ بوده و توقف نکرد. دو نوجوان جسد اسلیوینسکی را همان شب پیدا کردند. روز بعد، زن دیگر، اگنس ماکینسون، آنچه دیده بود به پلیس گزارش داد.
چندی نگذشت که شفر به قتل متهم شد و ساندرز نیز به اتهام معاونت در قتل تحت تعقیب قرار گرفت. اما چون ادعایی مطرح بود مبنی بر اینکه فیلیپ شولتز، یکی از دو نوجوانی که جسد را پیدا کرده بود، به شاهدان گفته احتمال میدهد خودش به اسلیوینسکی برخورد کرده باشد، تردید معقول کافی ایجاد شد و شفر تبرئه شد. اتهامات ساندرز نیز کنار رفت.
با وجود اینکه این دو مرد بیگناه شناخته شدند، برای حلوفصل دعوای حقوقی بازماندگان اسلیوینسکی ۱۰ هزار دلار پرداخت کردند.
ساندرز در ۲۹ ژوئن ۱۹۳۶ با پائولین واتربری اهل دیترویت ازدواج کرد.
بازنشستگی و درگذشت
ساندرز سالهای بازنشستگی را در هالندیل فلوریدا گذراند. او به سرطان مغز و ریه مبتلا شد و پنج هفته بعد، در ۳۰ ژوئیه ۱۹۸۶، در بیمارستانی در ناپل فلوریدا در ۷۱ سالگی درگذشت.
منابع
- Allison, Gary. Southern Hoofprints: A History of Horse Racing in Southern Alberta. Victoria, BC: Friesen Press, 2015.
- مقاله مجله TIME در ۱۳ مه ۱۹۳۵ درباره پیروزی ویلی ساندرز در کنتاکی دربی