ویتا ماوریچ یک هنرمند اسلوونیایی است که بیشتر با فعالیتهایش در زمینه موسیقی صحنه و chansonnier شناخته میشود. chansonnier در سنت موسیقی اروپایی به خوانندهای گفته میشود که ترانههایی با رنگوبوی شاعرانه، روایی و گاهی اجتماعی اجرا میکند.
آغاز فعالیت حرفهای
ویتا ماوریچ مسیر هنری خود را در سال ۱۹۸۷ و با حضور در تئاتر شهر لیوبلیانا آغاز کرد. او در یک نمایش موزیکال با عنوان «در کوهستانهای اسلوونی» روی صحنه رفت؛ اثری که نسخه اصلی آن به زبان صربی-کرواتی با نام «U slovenačkim gorama» اجرا شده بود.
کنسرتها و نخستین آلبوم
ماوریچ بر پایه شعرهای شاعران اسلوونیایی، کنسرتی تکنفره با عنوان «آواز، زن است» ضبط کرد و نخستین آلبوم خود را از طریق تلویزیون ملی اسلوونی منتشر کرد. پس از آن، در سال ۱۹۹۱ کنسرتی دیگر در تالار سانکار اجرا کرد که بر اساس شعرهایی از یانز منارت، اروین فریتس، میلان یسیه و دیگر شاعران اسلوونیایی آماده شده بود.
بنیانگذاری تئاتر کافه و جشنواره موسیقی
او در سال ۱۹۹۴ «تئاتر کافه» را تأسیس کرد و از آن زمان، مسئولیت هنری این مجموعه را بر عهده داشته است. در سال ۲۰۰۰ نیز جشنواره بینالمللی موسیقی و chansonnier «لا وی آن رز» را پایهگذاری کرد؛ رویدادی که جایگاه او را در عرصه موسیقی صحنه اسلوونی برجستهتر کرد.
آلبوم «بادام و کشمش»
در سال ۲۰۱۲، اثر «بادام و کشمش» را ارائه کرد. این برنامه شامل ترانههای کلزمر یهودی، بازآفرینی شعرهایی از میلان دِکِلوا، آوازهایی از مناطق رزیا و ایستریا، و قطعاتی درباره سرنوشت برخی از مردم رومی بود. این اثر نخستینبار در تالار سانکار اجرا شد.
برخی آثار شاخص
- «بایِک فِردیناند»؛ نمایش موزیکال کودکان با همکاری تئاتر رقص لیوبلیانا
- «نخندید، دلقک مُرد»؛ پروژه موسیقی-تئاتری بر پایه chansonnierهای فرانِه میلچینسکی که جایزه ژوپانچیچ را برای او به همراه داشت
- «برفسفید»؛ اپرایی با موسیقی بویان آدامیچ
- «آرابلا»؛ نمایش موزیکال محصول تئاتر کافه در سال ۱۹۹۵
- «روزی در ماه مه بودیم»؛ کنسرتی با موسیقی مویمیر سپه و اجرای ارکستر سمفونیک، همراه با عناصر تئاتر، سینما و رقص، به کارگردانی ماتیاش پوگرایتس و تقدیمشده به بوروت لِسْیاک
- «همانگونهام که هستم»؛ دومین آلبوم او
- «Yearnings»؛ سومین آلبوم او با chansonnierهایی از برتولت برشت و کورت وایل